Sultan Abdülmecid Han zamanýydý.
Derviþ Bey diye biri Müks kaymakamýydý o zamanlar.

Bir gün, nasýl olduysa bir suç iþledi bu kimse.
Erzincan müþiri bunu öðrenip, anýnda vazifesinden aldý onu.

Hatta yakalanýp hapsedilmesi için emir çýkarttý hakkýnda.
Derviþ bey çaresizdi.

“Ne yapabilirim” diye düþünürken, Seyyid Fehim Arvasi hazretlerini “kuddise sirruh” hatýrladý birden.

Gidip arzetti:
- Efendim, vazifeden alýndým. Evet, kusurum vardý. Ama piþman olup tövbe ettim. Dileðim, affolunup hapisten kurtulmaktýr. Erzincan müþirine bir mektup yazsanýz da affedip vazifeme gönderse beni yine.

Buyurdu ki:
- Pirimiz Seyyid Taha hazretleri “kuddise sirruh” hayattadýr. Ona git, o halleder bunu ancak.

Derviþ Bey;
- Peki efendim! dedi.

Koþup gitti Nehri’ye.
Arz etti vaziyeti Seyyid Taha hazretlerine.

O büyük veli, dinledi onu.
- Üzülme. Ýnþallah hallederiz, buyurdu.

Müþire bir mektup yazýp verdi ona.
Derviþ Bey, aldý mektubu, soktu koynuna.

Düþtü Erzincan yoluna.
Vardýðýnda gece yarýsýydý.
Karanlýða gömülmüþtü bütün þehir.

Düþündü ki:
“Þimdi bir otele ineyim. Yarýn müþirle görüþür mektubu arz ederim.”
Bir otele doðru ilerledi.

Gördü ki, "iki memur" bekliyor kapý önünde.
Meðer her otelin önünde ikiþer memur varmýþ.
Ve müþirin emriyle onu bekliyorlarmýþ.

Sordu memurlar:
- Derviþ Bey siz misiniz?
- Evet, benim.

- Hoþ geldiniz.
- Hoþ bulduk.

- Buyurun efendim! Müþir sizi bekliyor.

Þaþýrmýþtý.
- Peki! deyip, vardýlar Müþirin konaðýna.
Müþir, onu görür görmez sarýldý boynuna.

Dedi ki:
- Seyyid Taha hazretleri, sekiz gecedir rüyama giriyor. “Sana, çok sevdiðim Derviþ beyi gönderiyorum. Ýþini hallet!” diye emrediyor.

Derviþ Bey, cebinden çýkarýp uzattý mektubu.
Müþir açýp okudu.

Ve saygýyla öpüp sürdü yüz ve güzüne.
Derviþ beyi affedip gönderdi eski vazifesine.