Bendeniz (Abdüllatif Uyan), üniversite yýllarýnda Kadýköy müftülüðünde çalýþýyordum.
Seyyid Ahmet Mekki Efendi’nin “rahmetullahi aleyh“ yanýnda.

O, Kadýköy müftüsüydü.
Ben ise katip.

Ýkimiz de Fatih’te oturuyorduk.
Sabahlarý çoðu zaman Karaköy iskelesinde buluþur, birlikte giderdik müftülüðe. Dikkatimi çeken bir þey vardý o günlerde.

Bir dakikasýný boþ geçirmezdi.
Ya kendi bir þeyler okur veya birini okuturdu.

Müftülüðün bitiþiðinde bir Kur’an kursu vardý o zaman.
Daha müftülüðe girmeden o kursa uðrar, bir talebenin kolundan tutup müftülüðe getirir ve okutmaya baþlardý hemen.

Bana da öyle yapmýþtý.
Daha önceki senelerde ziyaretine gitmiþtim bir gün.
Kendisini ilk defa görüyordum.

Hâl hatýr sorduktan sonra elime Osmanlýca bir kitap tutuþturup;
- Oku bakalým! ” demiþti.

Okuyunca da çok memnun olmuþ ve;
- Aferin, Osmanlýca okuyabiliyorsun, buyurmuþtu.

Men hadime, hudime

Ahmet Mekki Efendi’den “rahmetullahi aleyh” ilk duyduðum arabi cümle neydi biliyor musunuz?
“Men hadime hudime”

Bu da ne diyeceksiniz.

Manasýný ben de bilmiyordum o zamanlar.
Ama sonra öðrendim.
"Hizmet eden, hizmet görür" demekmiþ.

Yani bir kimse, genç iken yaþlýlara hizmet ederse, kendisi yaþlandýðý zaman da, gençler ona hizmet eder, demekmiþ.

Ondan duyduðum için çok tesir etmiþti bana.

Yaþlýlara hizmet etmeyi ganimet bildim.
Allah Ondan razý olsun.

Onun sözünün bereketiyle, anneme ve babama çok hizmet edip dualarýný aldým elhamdülillah.

Babam, vefatýna yakýn bir gün bana baktý ve
- Oðlum, sen de evlatlarýndan gülesin! diye dua etti.

Çok sevinmiþtim.
O zaman 84 yaþýndaydý.

Hasta ve pir-i faniydi.
Hiç unutamýyorum.