Bendeniz (Abdüllatif Uyan), 1965 – 67 yýllarý arasýnda, Seyyid Ahmet Mekki Efendi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh“ yanýnda “müftülük katibi” olarak çalýþmakla þereflenmiþtim.

O büyük zattan gördüðüm güzel hasletleri sizlerle paylaþmak istiyorum.

En büyük zevki, talebe okutmaktý bu zatýn.
Bir þeyler öðretmekti Allah’ýn kullarýna.

Hasta da olsa…
Halsiz de olsa…
Üþenmez, öðretirdi yine.

Bir gün, evde hasta yatarken, bir talebesi gelip çalýyor kapýyý.
Oðlu merhum Medeni bey kapýyý açýyor.
- Buyurun.

Kapýdaki genç arzediyor.
- Ders için gelmiþtim efendim.
- Babam hasta kardeþim. Sonra gelseniz olmaz mý?

Delikanlý boynunu büküyor.
- Peki, sonra gelirim.

Bu konuþmalarý içerden duyan büyük zat, sesleniyor oðluna:
- Medeni!
- Buyurun babacýðým.

- Kimmiþ gelen?
- Bir talebeniz. Ders için gelmiþ. Hastasýnýz diye geri gönderdim. Sonra gelecek.

Mübarek zat çok üzülüyor.
- Hayýr hayýr! Koþ çaðýr, gelsin.

- Ama babacýðým...
- Çaðýr diyorum. Ýlim öðrenmek için gelen bir talebe, geri çevrilir mi hiç?

Medeni bey koþup çaðýrýyor genci.
Mübarek zat kalkýyor.
Dersini okutup gönderiyor.

Bu iþin vebali var

Yine bir Pazar günü…
Fatih camiindeki vaazýna gitmek için hazýrlanýrken, muhterem hanýmlarý rica ediyor.
- Efendi, bugün gitmeseniz olmaz mý?

- Neden haným?
- Hava çok soðuk. Þiddetli tipi var dýþarýda. Hasta olursun.

Mübarek zat giyinmeye devam ederken;
- Yok yok, buyuruyor. Gitmem lazým. Bir Müslüman, vaaz için gelir de beni bulamazsa, bunun hesabýný nasýl veririm ahirette? Bu iþin vebali var.

Ve çýkýp gidiyor.