Emir Sultan hazretleri “rahmetullahi aleyh“, Buhara’da birkaç kiþiyle sohbet ediyordu bir gün.

O sýrada birisi geldi yanlarýna.
Periþan bir hali vardý.

Sordu hemen:
- Hayrola kardeþim, bir derdin mi var?
- Evet hocam, sormayýn.

- Ne oldu, hayrola?
- Küçük bir bahçem var benim. Onun mahsulüyle geçinip gidiyorduk. Geçen gün çok þiddetli bir fýrtýna oldu ya.

- Evet.
- Bütün aðaç ve sebzelerim kurudu bu yüzden. Aile efradým kalabalýk. Bu halde geçinmemiz çok zor artýk.

Ve yalvardý:
- Ey Resulün evladý, ferahlýðýmýz için, dua edin bu garibe.

Emir Sultan çok üzüldü, içi yandý.

Buyurdu ki:
- Allahü teâlâ rýzýklara kefildir. Seni de bu beladan kurtarýr inþallah.
- Ýnþallah.

Ve ayrýlýp gitti.

Emir Sultan hazretleri o gece çýktý evden.
Gitti o zatýn bahçesine.

Ve dua etti orada:
- Ya Rabbi, bu bahçedeki aðaç ve nebata canlýlýk ver. Hayat bulsunlar yeniden!

Bu halis duasý kabul oldu.
Ve aðaçlar bir anda canlanýp, dallarý meyve doldu.

Rüya mý görüyorum?

Ertesi gün bahçe sahibi gelip gördü ki, aðaçlarýn dallarý meyvelerden yere eðilmiþ.
Sebzelere hayat gelmiþ.

Gördüklerine inanamadý.
“Rüya mý görüyorum?” dedi içinden.

Hayýr, bu, rüya deðildi.
Kaldýrdý ellerini.
- Ey rýzýklara kefil olan Allah’ým! Ben bu hali anlamadým. Yoksa "Hýzýr" mý geldi bu bahçeye? Bildir bu hakikati bu biçareye.

Ellerini yüzüne sürdü.
Baþýný kaldýrdýðýnda "Emir Sultan"ý gördü bahçenin öbür ucunda.

Dünkü olanlarý hatýrladý.
“Allah rýzýklara kefildir” diye mýrýldandý.

Evet, bu "Emir Sultan"ýn kerametiydi.
Kalktý ve elini öpmek için ona doðru koþtu hemen.

Fakat o da ne?
Birkaç adým gitmiþti ki, göremedi Onu bir daha.

Kaybolmuþtu gözden.