Fatih Sultan Mehmed Han, Ýstanbul’un fethinden sonra hocasý Akþemseddin hazretlerini ziyarete gitti bir gün.

Sohbet esnasýnda;
- Hocam, bir þeyi çok merak ediyorum, diye arzetti.
- Nedir o sultaným?

- Sahabe-i kiramýn büyüklerinden mihmandar-ý Resul, Eba Eyyüb Ensari hazretlerinin kabr-i þerifi, Ýstanbul surlarýna yakýnmýþ. Tarih kitaplarýnda öyle okudum.
- Evet öyledir.

- Zat-ý alinizden kabir yerinin tesbitini istiyorum hocam.

Buyurdu ki:
- Ben, þu karþýki tepenin eteðinde, devamlý bir nur görürüm. Kabr-i þerif o mevkide olmalý. Ýsterseniz gidip bir araþtýralým.
- Peki hocam, iyi olur.

Ve kalktýlar.
Genç padiþahla, büyük Veli, o nur inen bölgeye gittiler.

Orada büyükçe bir "Çýnar aðacý" vardý.
Akþemseddin hazretleri, çýnardan iki dal kopardý.

Onlarý, eliyle az aralýkla dikti ve
- O mübarek kabrin yeri, bu iki dal arasýndaki mahal olabilir, buyurdu.

Genç padiþah, bu tesbite gönülden inanmýþtý.
Ama bu hususta içi rahat etsin istiyordu.

Bunun için emretti silahtar aðasýna:
- Gidiniz! O dallarýn yerini, bu gece deðiþtiriniz!

Ve o gece, gidip o dallarý yirmi adým güneye çekti.
Ertesi gün, üçü geldiler ayný yere.

Lakin büyük Veli dallarý görünce;
- Dallarýn dünkü yeri deðiþmiþ, buyurdu. Dün yirmi adým öteye dikmiþtik bunlarý.

Ve asýl yeri göstererek;
- O mezarýn yeri, iþte burasýdýr, buyurdu.

Genç Fatih sevindi
- Hocam, bir alamet daha istiyorum.

- Pekala, bu yeri iki arþýn kazýn, buyurdu. Mübarek mezar taþýný görürsünüz o zatýn.

O yeri kazdýlar hemen.
Mihmandar-ý Resulün mezar taþý göründü gerçekten.

Hatta üzerindeki yazý aynen duruyordu.
“Bu yer, Halid bin Zeydin kabridir,” yazýyordu.

Genç Padiþah gördü bunu.
Hayretinden titreme aldý vücudunu.

Dedi ki:
- Ýstanbul’un fethine sevinmiþtim. Ama þimdi daha çok sevinçliyim.
- Neden? dediler.

- Çünkü benim zamanýmda böyle keþif sahibi bir veli bulunuyor. Bundandýr asýl sevincim.

Ve þükrü için kabr-i þerif üstüne bir türbe bina etti.