Kabr-i þerifi Ýstanbul-Unkapaný’nda bulunan Velilerden Seyyid Ahmed Þevki Nakþibendi hazretleri “rahmetullahi aleyh“, bir gün Efendimiz aleyhisselamdan bahsederken þunu anlattý sevdiklerine:

Hak teâlâ Habibini düþmanlarýnýn þerrinden koruyordu.
Kureyþ müþrikleri ne kadar öldürmeye kalkmýþlarsa da, akamete uðramýþlardý her defasýnda.

Mugire oðullarýndan biri de kalkýþtý bu iþe.
Gizli gizli takip edip bir gün tenhada buldu Efendimiz aleyhisselamý.

Arkasýndan sessizce yaklaþtý.
Tam üstüne atýlacaktý ki, birden karardý ortalýk.
Zifiri karanlýk oldu her yer.

Aslýnda karanlýk filan yoktu.
Günlük güneþlikti.

Ama onun kara gönlü gibi gözleri de kararmýþtý.
Efendimiz aleyhisselamýn sesini duyuyor,
Ama göremiyordu kendisini.
Çünkü gözleri görmüyordu artýk.

Kör olmuþtu.

Ateþ çukuru

Yine Þeybe bin Osman henüz iman etmemiþti ki, büyük düþmandý Efendimiz aleyhisselama.

Müþrik saflarýnda müminlere karþý dövüþüyor, özellikle de Resulullah efendimizi gözetliyordu hep.

Çünkü babasýný ve amcasýný kaybetmiþti o harpte.
Aklý sýra onlarýn intikamýný alacaktý.

Nihayet fýrsatýný bulup, yaklaþtý Resulullaha.
Yanýnda Eshabtan kimsecikler de yoktu o an için.

“Tamam!” dedi içinden, “Þimdi iþini bitireceðim!”.

Arkasýndan sessizce yaklaþýp, kaldýrdý kýlýcýný.
Tam savuracaktý ki, hýzla uzaklaþtý oradan.

Çünkü bir “ateþ çukuru” belirmiþti önünde.
Bir adým atacak olsaydý içine düþecekti.

O kaçadursun, Efendimiz aleyhisselam merhamet edip, çaðýrdýlar onu.
- Ya Þeybe! Yanýma gel!

Bu ulvi davete icabet etmemek elinde deðildi.
Mýknatýs gibi çekildi.

Az önce öldürmek için yaklaþtýðý þahsa, þimdi köle gibi yaklaþýyordu.
Sevmiþti çünkü.
Hatta aþýk olmuþtu.

Efendimiz aleyhisselam, mübarek elini sevgiyle onun omzuna koydular:
- Haydi, sen de bizim safta savaþ!

Tereddütsüz cevap verdi:
- Emredersin ya Resulallah!

Ve kýlýcýný kaldýrýp saldýrdý kâfirlere.
Çünkü o, bir “Sahabi” idi artýk.
Resulullah efendimizle omuz omuza çarpýþýyordu.

Öyle kararlýydý ki;
- Önüme babam çýksa, öldürürüm, diyordu.