Yýldýrým Bayezid Han, vefat edince, bir belirsizlik oldu ardýndan.
Þöyle ki, taht kime kalmýþtý acaba?

Oðlu “Çelebi Mehmet”, Molla Ali’yi çaðýrýp dedi ki:
- Malum pederimiz vefat etti.
- Evet.

- Kardeþlerim Musa ve Ýsa Çelebiler tahta geçmek isterler.
- Doðru.

- Gel ikimiz taht-u taca raðbet etmiyelim. Allah için, Hacca gidelim.

Bu duygular içinde, uyuyup rüya gördü.
Baktý ki, dedeleri Murad Hüdavendigar, yanýnda da Emir Sultan hazretleri var.

Bu büyük Veli, kendisini çaðýrýp, bir “Kýlýç” verdi eline.
Bir de eyerlenmiþ “At”.

Peþinden;
- Dinle evlat! buyurdu. Babandan sonra taht sana nasib olacak. Haydi, kýlýcýný kuþan. Din-ü devlet hizmet bekliyor!

Ve uyanýp koþtu Molla Ali’ye.

Rüyayý anlatýp sordu:
- Nedir bunun tabiri?
- Tabiri, þudur ki, sen yakýnda padiþah olursun.

Gerçekten de öyle oldu.
Çelebi Mehmet tahta oturdu.

Eþrefoðlu’nun selamlarý var

Yine Ýznik’te medfun, bir Veli vardý.
Eþref oðlu Abdullah “rahmetullahi aleyh“.

Bu zat, bir gün Bursa’ya gitti.
Ancak Emir Sultan hazretlerinin kabrini ziyaret edemeden, Ýznik’e döndü tekrar.
Çok da üzüldü.

Yolda Ýbrahim Paþaya rastlayýp sordu:
- Yolculuk Bursa’ya mý paþam?
- Evet.

- Öyleyse sizden bir ricam var.
- Emriniz olur.

- Estaðfirullah. Emir Sultan’ý ziyaret ederseniz, “Size, Eþrefoðlu’nun selamlarý var” der misiniz?
- Tabii, baþ üstüne efendim.

Ve ayrýlýp Bursa’ya vardý.
Ýlk gün Emir Sultan’ýn kabrini ziyaret etti.
Mübarek ruhlarýna “Fatiha”lar okuyup; “Eþrefoðlu’nun size selamlarý var” diye arzetti.

Kabr-i þeriften;
- Aleyküm selaam!” diye ses geldi.

Ama öyle heybetliydi ki, paþa, duygulanýp bayýldý.
Akþama doðru ayýlabildi ancak.