Süleyman Þah devrinde, Penç kalesi, müminler tarafýndan alýnmak istenmiþti.
Muhasara devam ediyordu ki, "yirmi" kadar mücahit, azýk getirmek için biraz uzaklaþtýlar.

Az sonra önlerine düþman askeri çýktý birden.
Hem de "Yediyüz" kadar.
Yirmi kiþiye, yediyüz kiþi.

Tabii kâfirler yirmisini de esir alýp, oradan on günlük mesafedeki bir kaleye hapsetti onlarý.

Gündüz kale dýþýnda zorla çalýþtýrýr, gece zincire vururlardý.

Bizim dinimize girin!

Ýçlerinde Emir Sultan hazretlerini çok seven "Ahmet" isminde biri vardý ki, o þöyle anlatýyor:

Beni, altý arkadaþýmla birlikte bir papazýn hizmetine verdiler.

Papaz, teklif etti bize;
- Bizim dinimize girin!
- Hayýr, girmeyiz, dedik.

- Eðer kabul ederseniz, size eziyet yapýlmaz. Hatta hepinizi evlendirir, çok da para verip, zengin ederiz.

Biz itiraz ettik yine.
- Asla, dinimizi terk etmeyiz.

Papaz kýzdý.
- Peki, siz bilirsiniz, dedi.

Bir daha bu teklifi yapmadý.
Nihayet "Yortu günü" geldi bu kâfirlerin.
Hepsi içki içip sýzdýlar.

Ben, zincirlere baðlý vaziyette yatýyordum.
Nihayet uyudum.

Rüyada; “Emir Sultan geliyor!” diye bir ses duydum.
Sesin geldiði tarafa baktýðýmda, yeþil cübbeli, nurani bir zat gördüm.
Yanýma gelip, çözdü zincirlerimi.

Ve dedi ki:
- Kalkýn çabuk. Terk edin bu yeri!

O anda uyandým.
Gördüm ki, zincirler çözülmüþ gerçekten.
Fýrlayýp kalktým hemen.
O kalýn zincirlerden kurtulmuþum.

Sessizce dýþarý çýktým.
Gidip uyandýrdým diðer arkadaþlarý.
Hepsinin zincirini çözüp anlattým olanlarý.

Papazlarýn hepsi sarhoþtu.
Kýlýçlarý, duvarda asýlý duruyordu.
Nöbetçiler de sýzmýþ, uyuyordu.

O kýlýçlarý alýp, çýktýk hapishaneden.
Deniz kýyýsýna vardýk hemen.

Baktýk ki kýyýda bir sandal var.
Ona binip, acele açýldýk denize.
Sað salim geldik evimize.

Sonra Bursa’ya gittik.
Bu büyük Veliyi ziyaret ettik.

Ve Fatihalar gönderdik mübarek ruhuna.