Emir Sultan hazretlerinin ”rahmetullahi aleyh“ sevdiði talebesinden bir Ali Efendi vardý ki, baþýndan geçen bir vakayý þöyle anlatýyor:

Hocam, çaðýrdý bir gün beni.
- Ali Efendi!
- Buyurun hocam, dedim.

- Balýkesir’e gideceksin. Orada falan camide bir imam vardýr. Ancak itikadý bozuk. Allah için git onu ikâz eyle!
- Baþ üstüne efendim! dedim.

Elini öperken;
“Yolda ne ile meþgul olmam uygun olur?" diye sormak geldi içimden.

Anladý düþüncemi.
Kalktý ve kendi tesbihini bana uzatarak;
- Bunu al, buyurdu. Bu, benim tesbihimdir. Yol boyunca zikirle meþgul olursun.

Alýp koydum cebime.

Ama bir korku düþtü içime.
"Ya bu kýymetli tesbihi kaybedersem" diyordum.

Velhasýl Balýkesir’e vardým.
O Ýmamla görüþtüm.

Bir þeyler söyleyip ayrýldým.
Akþam vakti, bir dere kenarýnda abdest alýyordum ki, ayaðým kumlardan kaydý birden.
Ve tesbihi düþürdüm elimden.
Çok aradým, bulamadým.

Öyle çok üzüldüm ki, yol boyunca aðladým.
Hocamýn tesbihiydi çünkü.
Gidince ne diyecektim kendilerine?

O üzüntü ile Bursa’ya dönüp sessizce hocamýn huzuruna girdim.

Çak mahcuptum.

Sordular:
- Yolculuk nasýl geçti oðlum?
- Ýyi geçti efendim, ama tesbih hocam. Abdest alýrken dereye düþürdüm tesbihi.

Mübarek zat gülümseyip;
- Biz de seninleydik oðlum. Ama biz onu tutup düþürmedik, buyurdu.

Sonra, o tesbihi cebinden çýkardý ve
- Al, buyurdu. Kullan ömür boyu.