Þam þehrinde medfun bulunan Evliyadan Seyyid Muhammed Þah ”rahmetullahi aleyh“, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, Rabbimize candan teþekkür ederek, minnet ile ibadet yapmalý, tam teslim olarak, emirleri yapmaya ve yasaklardan kaçýnmaya çalýþmalýyýz, buyurdu.

Ve ekledi:
- Allahü teâlâ hiçbir þeye muhtaç olmadýðý halde, kullarýný emir ve yasaklar vermekle þereflendirdi. Her þeye muhtaç olan biz kullarýn, bu büyük ihsana, bol bol teþekkür etmemiz lazýmdýr.

Sordular:
- Ona nasýl teþekkür edilir efendim?
- Onun emirlerine sarýlarak ve yasak ettiklerinden sakýnmak suretiyle, buyurdu.

Ve þöyle devam etti:
- Kardeþlerim, dünyada biri, mevki, rütbe sahibi olsa, emrinde bulunanlardan birine, mühim bir vazife verse, bu vazifenin yapýlmasýnda, emir verene de fayda olduðu halde, bu iþçi, bu vazifeye ne kadar çok önem ve kýymet verir deðil mi?
- Evet efendim.

- Bu vazifeyi, bana büyük bir zat verdi, diye öðünür ve seve seve, zevk ile yapmaya çalýþýr deðil mi?
- Tabii hocam.

- Yazýklar olsun! Allahü teâlânýn büyüklüðü, yüksekliði, bu kimsenin büyüklüðü kadar deðil midir de, Ýslam dininin istediklerini yapmaya böyle çalýþýlmýyor. Allahü teâlânýn emirleri vazife bilinmiyor ve “Vazife mukaddestir! Önce vazife, sonra namaz” gibi þeyler deniyor. Halbuki, Allahü teâlânýn emirleri birinci vazife olmak lazýmdýr.

En iyi insan kimdir?

Bu zat, bir gün de sordu sevdiklerine:
- “En iyi insan” kimdir, biliyor musunuz?
- Bilmiyoruz efendim, dediler.

Buyurdu ki:
- Yanýna yaklaþýlmasý en kolay olandýr.

Sordular:
- Ya zor yaklaþýlýrsa hocam?

Buyurdu ki:
- O da “en kötü insan”dýr.