Mýsýr’daki Evliyanýn büyüklerinden Sultan-ül ulema hazretleri ”rahmetullahi aleyh“, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, dünya hayatý çok kýsa olup, Cehennemdeki sonsuz azaplar, burada yapýlacak iþlere karþýlýktýr, buyurdu.

Ve ekledi:
- Bu kýymetli zamaný, lüzumsuz, boþ þeyleri ele geçirmekte kullanan ve böylece sonsuz acýlara yakalanan kimseye yazýklar olsun!

Þöyle devam etti:
- Bu ömür, bir fýrsattýr. Bu fýrsatý, en iyi þekilde deðerlendirmelidir ki, elden giderse bir daha geri gelmez.

Sordular:
- Nasýl deðerlendirelim efendim?
- Bir an önce Ýslamiyet’i öðrenip, bununla amel etmelidir. Dünya lezzetlerine düþkün olmanýn sonu, dünyada da, ahirette de piþman olmak, inlemektir.

Þöyle bitirdi:
- Nefsi için günahlara girip de ahiretin sonsuz azaplarýna atýlmak, aklý olanýn yapacaðý iþ deðildir.

Akýllý insan kimdir?

Bir gün de sevdikleriyle sohbet ederken;
- “Akýllý insan”, kýþýn ihtiyacýný yazdan hazýrlar, öyle deðil mi? diye sordu.
- Evet hocam, dediler.

Buyurdu ki:
- “Ahiret azýðý”ný dünyada iken hazýrlayan da böyle akýllýdýr iþte. Kýþ gelip çatmadan odun kömür almak, nasýl akýllýlýk ise, ölüm gelmeden önce ölüme hazýrlanmak da akýl icabýdýr.

Arkadaþýný sevmezsen…

Bir gün, yeni bir talebesi;
- Hocam, sizi çok sevmek istiyorum, ne yapayým? diye sordu bu zata.

Buyurdu ki:
- Öyleyse arkadaþlarýný çok sev evladým.

Genç anlamadý bundaki inceliði.
- Hocam, ben sizi çok sevmek istiyorum.

Mübarek zat gülümsedi.
- Arkadaþýný sevmeyen, hocasýný sevemez evladým.