Afyon’da yetiþip Nazilli’de vefat eden Süleyman Rüþdi Efendi ”rahmetullahi aleyh“, bir gün sevdiði bir komþu genci sokakta görüp;

- Evladým, görünüþe bakýlýrsa, bizim sohbetimizden sýkýldýðýný, zenginlerle ve kötülerle arkadaþlýk kurduðunu anlýyorum. Doðru mu?

Delikanlý mahcubiyetinden büktü boynunu.
Cevap veremedi.

Mübarek zat devam etti:
- Çok fena yapýyorsun oðlum. Bugün gözün kapalýysa da, yarýn açýlacak, fakat o zaman piþmanlýktan baþka eline bir þey geçmeyecektir.

Ve ilave etti:
- Böyle giderse, Hac suresinin; (Dünyada ve ahirette ziyan ettiler) mealindeki onbirinci âyetinde bildirilenlerden olursun.

Sonra daha açýkladý:
- Bak oðlum, nice fakir çöpçüler vardýr ki, koltukta oturan zenginlerden çok iyidir. Bu sözüme belki inanýrsýn. Belki de inanmaz, þaþarsýn. Fakat, bir gün gelecek ki, elbette inanacaksýn. Lakin o inanýþýn faydasý olmayacak.

Genç adam, bu sözlerin doðruluðunu baþýyla tasdik ediyordu.

Fýrsat elimizdeyken

Büyük Veli devam etti:
- Yaðlý, tatlý yemeklere ve modaya uygun elbiseye düþkünlük, seni bu belaya sürükledi evladým. Ama fýrsat henüz elden gitmemiþtir. Ýþin doðrusunu düþün! Allahü teâlânýn rýzasýna ve sevgisine engel olan þeyleri düþman bil! Onlardan kaç!

Ve ekledi:
- Tegabün suresinin; (Çok doðrudur ki, zevcelerinizden ve çocuklarýnýzdan size düþman olanlar vardýr. Onlardan sakýnýnýz!) mealindeki ondördüncü âyetini okuyarak gaflet uykusundan uyan!

Þöyle bitirdi:
- Oðlum! Komþuluk hakkýný göz önünde tutarak, sana bunlarý söyledim Ýster dinlersin, istersen dinlemezsin. Benden söylemek, kabul etmek senden. Daha doðrusu her þey Allahü teâlâdandýr.

Delikanlý eðilip, hürmetle ellerinden öptü.
Ve çalýþýp en sevdiði talebesinden oldu.