Kars Evliyasýndan Muhammed Karsi hazretleri ”rahmetullahi aleyh“, bir gün þunu anlattý cemaatine:

Osman bin Affan hazretlerinin “radýyallahü anh” þehid edildiði gün bir mucize gerçekleþti.

Þöyle ki;
Ýsyancýlardan gözü dönmüþ iki kiþi, hýzlarýný alamayýp delice Halifenin evine girdiler.

Ve intikam hýrsýyla saldýrdýlar saða sola.
Kendisini þehid ettikleri yetmiyormuþ gibi,
eþyasýna zarar vereceklerdi bu defa da.

Ve bir “Asa” gördüler köþede.
Bu asa, Efendimiz aleyhisselamýn hediyesiydi hazret-i Osman’a.

Yýllarca kullanmýþ,
Sonra ona hediye etmiþlerdi.

Ýþte bu mübarek Asayý, o bedbahtlardan biri alýp kýrmaya yeltendi.
Lakin öbürü tanýdý Asayý.

Biraz insaflýydý ki ikâz etti arkadaþýný:
- Dur! Sakýn kýrma onu!

Öbürü hiddetle sordu:
- Neden kýrmayacakmýþým?
- Çünkü o, Resulullahýn asasýdýr. Kýrma sakýn!

Ancak gözü dönmüþ, aklý örtülmüþtü bir kere.
Dinlemedi onu.

Hatta hiç kimseyi dinleyecek durumda deðildi kin ve hýrstan.

Ve yaptý yapacaðýný.
Dizine karþý verip kýrdý mübarek Asayý.

Kýrdý ama, çok geçmeden þiþmeye baþladý o dizi.
Kýsa zamanda “deve boynu” gibi oldu.

Aðrý ve sancýsýndan yerleri týrmalýyordu.
Çok acý ve ýzdýrap çektikten sonra ölüp gitti bu dertten.

Aðaç ikiye ayrýldý

Bir gün de þunu anlattý:

Taif seferinden dönülürken vakit gece oldu.
Ýslam askeri karanlýkta yol aldýlar.

Orduda Efendimiz aleyhisselam da vardý.
Mücahidler yorgun ve uykusuzdu.

Resulullah da öyleydi tabii.
O derece ki, mübarek gözlerini zor açýyorlardý.

Ýþte böyle yorgun ve uykusuz vaziyette giderken, Efendimiz aleyhisselamýn önüne bir aðaç çýktý birden.

Resulullah tam çarpacaktý ki koca aðaç yukardan aþaðýya yarýlýp ikiye ayrýldý.
Efendimiz aleyhisselam arasýndan geçip gittiler.

Aðaç, o haliyle uzun seneler kaldý
Hâlâ da o vaziyettedir.
Ve ziyaret ediliyor bilenlerce.