Eðridir’de yaþayýp orada vefat eden büyük Veli Muhammed Çelebi Sultan hazretlerine ”rahmetullahi aleyh“ bir gün bazý sevdikleri;
- Efendim, bize Peygamber efendimizden bahseder misiniz? dediler.

Cevaben þunu anlattý onlara:

Bir gün, “Amir” ve “Erbed” adýnda iki müþrik Medine’ye geldiler gizlice.
Gayeleri, Efendimiz aleyhisselamý öldürmekti.

Planý yaptýlar.
Amir, Resulullah efendimiz aleyhisselamýn önüne gelip iman ettiðini söyleyecek ve bazý sualler sorarak oyalayacaktý.

Öbürü arkadan gelip kýlýç vuracaktý.
Yapabilirse tabii.

Nihayet Peygamber efendimiz aleyhisselamý dýþarýda gördüler.
Amir, sahte bir edeple önden yaklaþtý Efendimize.
- Ben yeni iman ettim, dedi.

Sonra bir þeyler sormaya baþladý.
O sýrada Erbed, kýlýç vurmak için arkadan yaklaþtý.
Ama bir türlü vurmuyordu.

Amir, ona göz kaþ iþaretleri yapýyor;
“Haydi, ne duruyorsun, vursana!” demek istiyordu.
Ama o, bir türlü vurmuyordu.

Sonra ayrýlýp çýktýlar huzurdan.
Amir çýkýþtý arkadaþýna:
- Ne yaptýn sen? Biz ne konuþmuþtuk. Niye vurmadýn?”

Erbed;
- Sorma, dedi. Vuramadým iþte.

- Söylesene niçin vuramadýn?
- Ben ne zaman vurmaya niyetlendiysem, Onun yerinde seni görüyordum. Vursaydým seni öldürecektim.

Buyurduklarý gibi oldu

Bir gün de þunlarý anlattý:

Sevgili Peygamberimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”, hazret-i Ali’ye “radýyallahü teâlâ anh“;
- “Sen, namaz kýldýrýrken þehid olacaksýn! buyurdu.

Hazret-i Osman’a da “radýyallahü teâlâ anh“;
- “Seni Kur’an-ý kerim okurken þehid edecekler”, buyurdular.

Bu sözleri aynen geldi yerine.

Elbisesi tutuþtu ve…

Bir gün de Eshab-ý kiramdan dört kiþi Resulullah efendimiz aleyhisselamýn ziyaretine geldiler.

Sohbet arasýnda onlara bakarak;
- Sizin en sona kalanýnýz, yanarak vefat eder, buyurdular.

Aradan yýllar geçti.
Üçü de çeþitli þekillerde vefat ettiler.

Sonuncusu “Semüre bin Cündeb” idi.
Bu zat, soðuk bir kýþ gününde iyice sokuldu ateþe.
Daha çok ýsýnmak istiyordu mübarek zat.
Yaþlýydý da.

Farkýna varmadan tutuþtu elbisesi.
Ve yanarak þehid oldu oracýkta.
“radýyallahü anhüm”.