Ýstanbul’da yaþayýp orada vefat eden Velilerden Muhammed Kâmil Efendi ”rahmetullahi aleyh“, bir gün þunu anlattý cemaatine:

Aliyyül Mürtezanýn “radýyallahü teâlâ anh” annesi Fatýma hatun “radýyallahü anha“ bir gün Efendimiz aleyhisselamý ziyarete gelmiþti.

Resulullah efendimiz o sýrada evinde Kur’an-ý kerim okuyordu.
O gelince sesli olarak devam etti okumaya.

Ve bir âyet-i kerime geçti ki, mealen; “Ýnsanlar mahþerde çýplak olarak haþr olunurlar” buyuruluyordu.

Fatýma hatun bunu duyunca çok üzüldü.

Ve arzetti Resulullaha:
- O gün bizim halimiz nice olur ya Resulallah?

Resulullah efendimiz teselli buyurdular:
- Üzülme! Þu gömleðimi kefen olarak giyersen, o gün açýk olmazsýn.

Siz kefilsiniz deðil mi?

Kadýncaðýz aldý gömleði.
Ama iþi de saðlama baðladý.

- Siz kefilsiniz deðil mi?
- Evet, ben kefilim.

Efendimiz aleyhisselam, sonra Münker ve Nekiri anlatýp;
- Mezarda korkunç þekilde gelir, herkesi sorguya çekerler, buyurdular.

Kadýncaðýz bunu duyunca da çok üzüldü:

Ve arzetti.
- Korkuyorum ya Resulallah. Bana da öyle korkunç gelirlerse ne yaparým kabirde?

Resulullah efendimiz yine teselli buyurdular:
- Korkma! Sana korkunç gelmezler.

Sonra açtýlar ellerini:
- Ya Rabbi! Münker ve Nekir’i korkunç surette gönderme Fatýma’ya. Güzellikle gelsinler. Mezarý geniþ ve rahat olsun, diye dua ettiler.

Þimdi rahatladým

Fatýma hatun müsterih oldu.
Sevincinden güldü ve
- Þimdi rahatladým ya Resulallah! dedi.

Yýllar geçti aradan.
Fatýma hatun vefat etti.

Resulullah efendimize haber verdiler.
Üzüldü, mahzun oldu ve;
- Üzerimde hakký çoktur. Ben küçükken analýk yaptý bana, buyurdular.

Cenaze namazýný bizzat kýldýrýp, mübarek eliyle indirdiler kabrine.
Orada biraz bekleyip sonra hitab ettiler:

- Ya Fatýma, sana kefil olduðum hususlar gerçek oldu mu?

Cevap net geldi:
- Evet ya Resulallah! Ýkisi de gerçekleþti. Kabrim de geniþ ve rahat. Mükafatýný versin sana Hak teâlâ.