Büyük Velilerden Ebu Said-i Ebül Hayr “rahmetullahi aleyh” hazretleri, bir gün sohbetinde;
- Kardeþlerim, Kabir azabý elbette vardýr ve hem ruha, hem de bedene olacaktýr, buyurdu. Yani, kabirde nimetler ve azablar, ruha ve cesede birlikte olacaktýr. Diriler bunu göremese de, inanmak lazýmdýr. Gayba iman etmek lazýmdýr.

Ve ekledi:
- Buna inanmamak, kýyamet gününde mezardan kalkmaya da inanmamaya yol açar. Çünkü, ikisi de, Allahü teâlânýn kudretiyle olmaktadýr. Birine inananýn, ötekine de inanmasý gerekir ve akla uygun olur.

Sordular:
- Efendim, diriler, kabirde azab yapýldýðýna dair bir iþaret ve alamet göremiyorlar.
- Evet ama diriler bu azabý görmese de, anlayamasa da, âyet-i kerimeler ve hadis-i þerifler ve ehl-i sünnet âlimleri kabir azabý olacaðýný haber vermiþlerdir.

Ve misal verdi:
- Âyet-i kerimede mealen; (Firavna ve adamlarýna her sabah ve akþam gidecekleri Cehennem ateþi gösterilir) buyuruldu.

Þöyle bitirdi:
- Bir hadis-i þerifte ise; (Eðer gizli tutabilseydiniz, kabir azabýný, benim iþittiðim gibi, size de iþittirmesi için, dua ederdim) buyuruldu.

Kullardan istemeyin!

Bir gün de;
- Mümin, her türlü ihtiyacýný Rabbine arz etmelidir, buyurdu. Çünkü ihtiyacýný Allahü teâlâya arzetmek, Ondan istemek, iftihardýr. Kullardan istemek ise yüzkarasýdýr. Mümin, almayý deðil, vermeyi düþünür. Vermekten zevk alýr. Dinimiz, vermek dinidir. Veren aziz olur bu dinde, alansa zelil.

Þöyle devam etti:
- Peygamber efendimiz “aleyhisselam”; (Hastalarýnýzý sadaka vererek tedavi ediniz) buyuruyor. Ýnsanýn imaný kemale erdikçe, vermesi çoðalýr. Verecek birþeyi yoksa, tebessüm eder, güleryüz gösterir. Kimsenin kalbini kýrmaz. Kul hakkýndan korkar. Aðzýndan çýkana dikkat eder. Günaha girerim diye tir tir titrer.