Evliyanýn en büyüklerinden Behaeddin-i Buhari “kuddise sirruh” hazretleri, bir sohbetinde;
- Bu hayat, hayaldir, buyurdu. Nasýl yaþarsanýz, öyle ölürsünüz. Dün öldü. Yarýn var mý, belli deðil. Öyleyse her günü, son gün olarak bilmeliyiz. Yoksa, "Sonra yaparým diyen, helak oldu" hadis-i þerifine dahil oluruz. Ölümü unutmayalým. Ölümü unutmayan insan, kýzamaz.

Þöyle devam etti:
- Kendisi hakkýnda, “Ýnþallah falancaya rastlamam” veya “Filancaya iþim düþmektense kalsýn” dedirten kimse, mahvolmuþtur.

Ve ilave etti:
- Bir kimse, herhangi bir ahbabýnýn, bir arkadaþýnýn yanýna herhangi bir iþ için rahat gidemiyorsa, o arkadaþýn sonundan korkulur.

Sevmenin þartý, itaattýr

Bir gün de bazý gençlere nasihat ederken;
- Muhabbetin en aþaðý derecesi, itaattir buyurdu. Baþkasýndan itaat bekliyorsak, biz itaat edeceðiz. Kim Allahü teâlâya itaat ederse, Allah’ýn mahluklarý da ona itaat ederler. Bu böyledir. Dünyada ve ahirette huzurun tek kaynaðý, toprak gibi olmaktýr.

Ve izah etti bunu:
- Topraða, her gün yüzlerce, binlerce kimse basar. Ama o hiç þikayet etmez. Biz de mümin kardeþlerimize karþý o topraktan farksýz olmalýyýz iþte. Büyüklerden biri; “Günah iþlediðimi, atýmýn bana olan huysuzluðundan anlýyorum” buyuruyor.

Þöyle bitirdi:
- Evde tabaðýn bardaðýn kýrýlmasý, günahýmýzdandýr.

Kýzdýðýn kimseye dua et!

Bir gün de;
- Efendim, kalbi en fazla nurlandýran þey nedir? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Kýzdýðýnýz kimseye dua etmektir, buyurdu.

- En mutlu insan kimdir efendim?
- Allah’ýn, Resulullahýn ve büyüklerinin sözüne Peki diyendir.

- Ýnsaný hayvandan ayýran þey?
- Edep ve hayâdýr.