Kabr-i þerifi Hizan’ýn Gayda köyünde bulunan büyük Veli Sýbgatullah Arvasi “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün;
- Kardeþlerim, iman arttýkça güzelliði de artar, buyurdu. Asýrlar geçmesine raðmen, Evliyalarýn hayatlarýný, sohbetlerini okumaya, dinlemeye doyamýyoruz.

Ve ekledi:
- Ýmanlý olanýn, imanlý olaný sevmesi, kara kaþý kara gözü için deðildir. Ýmaný içindir. Bu, kalbin ve ruhun sevgisidir. Bir de göze kaþa olan sevgi vardýr.

Sordular:
- Bu, neyin sevgisidir efendim?
- Bunu seven nefstir. Sevilen de sevdiðinin nefsani tarafýdýr. Yani þehvani ve hayvani hislerle sever. Ama bu sevgi, onu elde edinceye kadardýr. Ele geçirdi mi biter. Ýmam-ý Rabbani hazretleri, bunlar için; “Þeker kaplanmýþ zehir gibidir” buyuruyor.

Üç çeþit þeytan

Bir gün de dünyayý terk etmekten bahsediyordu ki;
- Dünyayý terk etmek nasýl olur efendim? diye sordular.

Cevabýnda;
- Dünyayý terk etmek demek, kalbin onu sevmemesi, ona düþkün olmamasý, kýymet vermemesi demektir, buyurdu.

- Ona düþkün olmamak ne ile belli olur efendim?
- Varlýðý ile yokluðu, o insanýn gözünde ayný olmasýdýr.

- Bu hale nasýl kavuþulur efendim?
- Buna kavuþmak için Allah adamlarýnýn yanýnda yetiþmek lazýmdýr. Bu büyüklerden biri ele geçerse kýymetini bilmeli, emirlerini yapmaya, canla baþla sarýlmalýdýr.

Bir gün de;
- Üç çeþit þeytan vardýr, buyurdu. Birincisi bilinen þeytandýr. Kötülük yaptýrabilirse yaptýrýr, yoksa gider. Ýkincisi nefstir. Kötülük yaptýrana kadar ýsrar eder, peþini býrakmaz. Üçüncüsü ise kötü arkadaþtýr. Hem kötülük yapar hem de rezil eder.