Evliyanýn en büyüklerinden Yusuf-i Hemedani “rahmetullahi aleyh” hazretleri, bir gün sevdiði birkaç gence;
- Dininizi, mutlaka Ehl-i sünnet âlimlerinden öðrenin, buyurdu.

Gençler sordu:
- Hikmeti nedir efendim?
- Çünkü onlar, Allah için söyler ve Allah için yazarlar. Ayrýca onlar, kalýcý olmayan, çabuk deðiþen ve biten dünyalýk þeylere bakmayýp, baki olana, hiç bozulmayan ve bitmeyen güzelliklere sarýlmýþlardýr.

- Ahiretin büyüklüðünü anlayabilmek nasýl olur efendim?
- Allahü teâlânýn sonsuz büyüklüðünü görebilmekle olur. Böyle olan kimse, dünyaya hiç kýymet vermez. Çünkü, dünya ile ahiret birbirinin zýddýdýr. Birini sevindirirsen öteki incinir.

Ve daha açýkladý:
- Yani dünyaya kýymet veren ahireti gücendirir. Dünyayý beðenmeyen de, ahirete kýymet vermiþ olur.

- Ýkisini de beðenmek olamaz mý efendim?
- Hayýr. Her ikisine birden kýymet vermek veya her ikisini aþaðýlamak olamaz.

- Neden efendim?
- Çünkü iki zýd þeyin sevgisi bir kalbde toplanamaz. Ateþ ile suyun bir arada bulunamadýðý gibi.

Ýslamiyet üç kýsýmdýr

Bir gün de bir sevdiðine;
- Ýslamiyet üç kýsýmdýr, buyurdu. Ýlim, amel ve ihlas.

Ve bunu izah etti:
- Yani Ýslamiyet’in emir ve yasak ettiði þeyleri öðrenmek, öðrendiklerini yapmak ve her þeyi yalnýz, Allahü teâlâ için yapmaktýr. Bu üçüne kavuþan kimseden Allahü teâlâ razý olur. Allahü teâlânýn razý olmasý, sevmesi de, bütün dünya ve ahiret saadetlerinin en üstünüdür.

Ve özetledi:
- Ýslamiyet’in dýþýnda aranýlacak, imrenilecek hiçbir iyilik yoktur ve olamaz.