Evliya-yý kiramýn en büyüklerinden Ýmam-ý Rabbani “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün bir sevdiðine;
- Kardeþim, ahiret azabý sonsuzdur, buyurdu. Dünyada olanlar ise çok azdýr. Allahü teâlâ, dünyayý sevmez, ahireti sever.

Ve devam etti:
- Sonunda kadýndan ve çocuklardan ayrýlacaksýn. Bunlarýn idaresini Allahü teâlâya býrak!

Adam sordu:
- Ne yapmalýyým efendim?
- Bugün, kendini ölmüþ bilmeli, onlarýn iþlerini Allahü teâlâya býrakmalýsýn. Tavþan gibi, gözleri açýk uyku hep böyle sürmez. Bir gün gelip bu tatlý rüyadan uyanýlacak!

Þöyle bitirdi:
- Dünyaya düþkün olanlarla arkadaþlýk etme ki, onlarla görüþmek, öldürücü zehirdir kardeþim. Bu zehirle öldürülen kimse, sonsuz felakete düþer.

Vakit, keskin kýlýç gibidir

Bir gün de bir sevdiðine;
- Kardeþim, vakit, keskin bir kýlýç gibidir, buyurdu. Yarýna çýkacaðýmýz belli deðildir.

Adam sordu:
- Ne yapmalýyýz efendim?
- Mühim iþleri bugün yapmalý, mühim olmayanlarý yarýna býrakmalýdýr. Aklý olan böyle yapar.

Kurtulmanýn iki þartý

Bir gün de;
- Ahirette kurtulmak, ibadet ve amelin çok olmasýna mý baðlýdýr efendim? diye sordular.
Cevaben;
- Hayýr, buyurdu.

- Ya neye baðlýdýr efendim?
- Ýki þeye, buyurdu. Birincisi, dosdoðru bir imana sahip olmaktýr.

- Ýkincisi ne efendim?
- Ýkincisi de, amellerin ihlaslý ve þartlarýna uygun yapýlmasýdýr.