Büyük Velilerden Seyyid Taha-yý Hakkâri “kuddise sirruh” hazretleri, bir sohbetinde;
- Müminin ruhunun bedenden ayrýlmasý, esirin hapisten kurtulmasý gibidir, buyurdu. Mümin öldükten sonra, bu dünyaya geri gelmek istemez.

Sordular:
- Hiç kimse mi istemez efendim?
- Yalnýz þehitler, dünyaya geri gelip bir daha þehit olmak isterler.

Ve devam etti:
- Ölüm, her Müslüman için hediyedir. Bir adamýn dinini, ancak mezarý korur. Mezardaki hayat ise, ya Cennet bahçelerinde bulunmak veyahut da Cehennem çukurlarýnda bulunmak gibidir.

Ölüme çare yok

Bir gün de sohbetinde;
- Ölüme çare yoktur, buyurdu. Ölümden kurtulmak, mümkün deðildir. Kimsenin bir saniye bile yaþamaya elinde imkaný yoktur. Eceli gelen ölür.

Ve devam etti:
- Ecel vakti, göz açýp kapayýncaya kadar geçen bir andýr. Nitekim âyet-i kerimede mealen; (Ecelleri geldiði zaman, onu bir saat ileri ve geri alamazlar) buyurulmuþtur.

Sordular:
- Herkesin öleceði yer de belli midir efendim?
- Elbette. Allahü teâlâ bir kimsenin ölümünü nerede takdir etti ise, o kiþi malýný, mülkünü, evladýný býrakýp orada vefat eder.

Ýnsanlarý affedin!

Bir gün de nasihat istediler bu mübarek zattan.
Cevap olarak;
- Yumuþak olun, affedin, ihsanlarda bulunun ve akrabanýzý gözetin, buyurdu.

Ve ekledi:
- Böyle yaparsanýz, Cennette dereceniz yüksek olur.

Ve bir hadis-i þerif nakletti:
- Resulullah efendimiz “aleyhisselam”; (Dikkat ediniz. Size haber veriyorum! Cennetin yüksek derecelerine kavuþmak isteyen, saygýsýzlýk yapana yumuþak davransýn! Zulmedeni affetsin! Malýný esirgeyene ihsanda bulunsun! Kendisini aramayan, sormayan ahbabýný, akrabasýný gözetsin!) buyurdu.