Evliyanýn büyüklerinden Seyyid Muhammed Salih “kuddise sirruh” hazretlerine, bir gün bazý sevdikleri;
- Efendim, Allahü teâlânýn en çok sevdiði ibadet nedir? diye sordular.

Cevap olarak;
- Müslümanlarýn birbirini sevmesidir, buyurdu. Bu, imanýn da þartýdýr zaten.

Sordular:
- Ýman, Amentüdeki altý þeye inanmak deðil midir efendim?
- Evet ama, bunun bir de iki þartý var. Yani altý þeye inanan, bu iki þart olmadýkça Müslüman olmaz.

Meraklandýlar.
- O iki þey nedir efendim?
- Biri, ölmeden önce, yani gözden perde kalkmadan önce iman etmektir. Nitekim Firavunun tam boðulacaðý anda, Allahü teâlâ gözünden perdeyi kaldýrdý. Firavun gerçeði görünce; “Musa’nýn rabbine iman ettim” dediyse de, kabul olmadý.

- Neden efendim?
- Çünkü o, gördüðüne inandý. Musa aleyhisselamýn dediðine inanmadý. Bunun için bu imaný geçerli olmadý. Çünkü gayba iman esastýr.

- Ýkincisi nedir efendim?
- Ýkincisi, Hubb-i fillah ve Buðd-i fillahtýr. Yani Müslümanlarý, Müslüman olduklarý için sevmek, olmayanlarý, inanmadýklarý için sevmemektir.

Ve daha açýkladý:
- Mesela bir Müslüman, bir Müslümana, sýrf Müslümanlýðýndan dolayý düþmanlýk beslese, bu kimse Amentüdeki altý þeye inansa da Müslüman olamaz. Bunun için Müslümanlarýn birbirlerine kin beslemesi, düþmanlýk yapmasý çok tehlikelidir.

Þöyle bitirdi:
- Bir Müslüman bir yerden geçerken, duvarda Müslüman bir kardeþinin ismini yazýlý görse, ceketinin önünü ilikleyip, öyle geçmelidir o yerden.

- Neden efendim?
- Çünkü orada, Allah’a ve Peygamberlerine inanmýþ bir Müslümanýn ismi yazýlýdýr.