Evliyanýn büyüklerinden Seyyid Muhammed Salih “kuddise sirruh” hazretlerine, bir gün, sevdiklerinden biri;
- Efendim, Evliyadan feyz aldýðýmýzý nasýl anlarýz? diye sordu.

Cevap olarak;
- Eðer haramlardan soðuyor, günahlar çirkin gelmeye baþlýyorsa, feyz geliyor demektir, buyurdu.

Ve devam etti:
- Eðer haram ve günahlardan soðuma yok ve dünya hýrsý aynen devam ediyorsa, feyz alamýyoruz demektir. Bu da iki sebepten olur.

Sordular:
- Onlar nedir efendim?
- Ya feyz beklediðimiz zat noksandýr. Çünkü noksandan fayda gelmez. Ya da bizde bir kusur vardýr. Yani feyzin gelmesine engel olan bir halimiz vardýr.

- O hâl ne olabilir efendim?
- Mesela bir büyük günaha devam ediyoruzdur. Günah, engeldir çünkü. O zaman çare, bütün günahlarýmýza istiðfar edelim. Devamlý tövbe edelim ki, bu kapý açýlsýn.

Þöyle devam etti:
- Yaðmur geliyor, fakat kapta birikmiyor. Kap boþ. Yaðmur akýp gidiyor.

- Peki ne yapmamýz lazým efendim?
- Ýki ana musluða ihtiyaç var. Biri istiðfar, öbürü tevazu. Çünkü su, yüksek daðlardan aþaðýdaki ovalara doðru akar. Siz hiç, bir suyun yukarý çýktýðýný gördünüz mü?

Tövbe, her kapýyý açar

Bir gün de;
- Efendim, isteklerimize kavuþmak için bize ne tavsiye edersiniz? diye sordular.

Cevaben;
- Tövbe edin, buyurdu.

Dinleyenler þaþýrdýlar:
- Tövbe mi edelim efendim?
- Evet, tövbe istiðfar edin.

- Ýyi de niye tövbe edelim ki efendim?
- Siz isteklerinize kavuþmak istemiyor musunuz?

- Evet, istiyoruz efendim.
- Öyleyse tövbe edin. Tövbenin açmadýðý kapý yoktur.