Evliyanýn büyüklerinden Seyyid Muhammed Salih “kuddise sirruh” hazretleri, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, her ne yaparsanýz, Allah için yapýn, buyurdu. Maksadýnýz, Rabbimizin rýzasýný almak olsun.

Sonra þunu anlattý:
Abdülkadir-i Geylani hazretlerine;
- Efendim, siz ne mübareksiniz. Ýnsanlar sizi çok seviyor, dediler.

Cevabýnda;
- Biz, insanlar sevsin diye Müslüman olmadýk, buyurdu. Biz Allah sevsin diye Müslümanýz. Ýnsanlar bugün sever, yarýn söverler.

Þöyle bitirdi:
- Öyleyse býrakýn insanlarý. Allah’a dönün.

Ýnsanlar uykudadýr

Bir gün de bazý ahbabýna;
- Kardeþlerim, bu dünya hayaldir, buyurdu. Dünya hayatý, rüya gibidir.

Ve ekledi:
- Peygamberimiz “aleyhisselam”; (Ýnsanlar uykudadýr. Öldüðü zaman uyanýrlar) buyuruyor.

Þöyle devam etti:
- Ýnsan bir anda ahirete gider. Orada gözünü açýnca; (Ben nereye geldim, burasý neresi?) der. Görür ki, mal mülk servet, evlat ve haným hepsi dünyada kalmýþ.

Ve ilave etti:
- Bir âlim de; (Ýnsanlar sarhoþtur. Ölünce ayýlýr) buyuruyor. Yani sarhoþluk ölünce biter.

Sordular:
- Bu, ne sarhoþluðudur efendim?
- Mal sarhoþudur, rütbe sarhoþudur, mevki sarhoþudur, politika sarhoþudur. Ama sarhoþtur. Ölünce herþey biter.

Þöyle bitirdi:
- Efendimiz “aleyhisselam”; (Nasýl yaþarsanýz öyle ölürsünüz. Nasýl ölürseniz öyle diriltilirsiniz) buyuruyor.