Evliyanýn en büyüklerinden Seyyid Abdülhakim-i Arvasi “kuddise sirruh” hazretlerine, bir gün Zekattan sordular.

Cevabýnda;
- Zekat vermek, Allahü teâlânýn mühim emridir, yani farzdýr, buyurdu. Mutlaka vermek lazým.

Sordular:
- Verilmezse efendim?
- O zekatý verilmeyen paralar var ya, ateþte kýzdýrýlýp, sahibinin böðrüne bastýrýlacak ahirette. Buna nasýl dayanýlýr?

Ve devam etti:
- Hava biraz sýcak olsa, bunalýyoruz. Su biraz sýcak olsa, abdest alamýyoruz. Çaydanlýktan biraz kaynar su dökülse ayaðýmýza, mahvoluyoruz.

Ve ekledi:
- Hiç anlayamýyorum. Ýnsanlar, nefsleri için, öfkeleri için, para için nasýl ateþe gidiyorlar? Hýrs ve kadýn, insaný kör ve saðýr yapýyor. Ne nasihat dinliyor, ne hakikati görebiliyor. Ne kötü þey yâ Rabbi.

Ve dua etti:
- Cenâb-ý Hak nefslerimizin þerrinden korusun hepimizi.

Her þey niyete baðlýdýr

Bir gün de niyetin öneminden sordular bu zata.
Cevabýnda;
- Her þey niyete baðlýdýr, niyetsiz hiç bir þey olmaz, buyurdu. Hiç kimse, yol levhalarýna bakmadan istediði yere gidemez. Hatta ters istikamete gider de haberi olmaz.

Ve ilave etti:
- Ýþte niyet de yol levhasý gibidir aynen. Yol levhasý, sizi arzu ettiðiniz yere götürür. Yoksa, yol levhasý sizi bir yere götürmeye mecbur býrakmaz. Siz levhaya bakar, tercihinizi yapar ve gidersiniz.

Ve daha açýkladý:
- Ýyi niyetle yaptýðýmýz her iþ, bizim için sevap, kötü niyetle yaptýðýmýz her þey de günahtýr.