Evliyayý kiramdan Seyyid Abdülhakim-i Arvasi “kuddise sirruh” hazretlerinden, bir gün nasihat istediler.

Cevaben;
- Bizler dünyanýn en þanslý, en bahtiyar insanlarýyýz, buyurdu.

Sordular:
- Neden efendim?
- Çünkü elhamdülillah Müslümanýz. Hem de ehl-i sünnet Müslüman. Bu bakýmdan çok þanslýyýz, çok da neþeliyiz.

Ve sordu onlara:
- Ýmanlý olmak ile imansýz olmak arasýndaki fark neye benzer biliyor musunuz?
- Bilmiyoruz efendim. Neye benzer?

- Gözü açýk insanla kör arasýndaki fark gibidir. Hiç gören insanla görmeyen insan bir olur mu? Siz her þeyi görüyorsunuz. Bir de a’mayý düþün, hiçbir þey görmüyor. Her taraf simsiyah ona göre.

Kýzacaksan kendine kýz!

Bir gün de gencin biri nasihat istedi bu zattan.
Cevaben;
- Hiç kimsenin kalbini incitme, buyurdu.

Delikanlý sordu:
- Hiç kimsenin mi efendim?
- Evet. Kâfirlerin de kalbini kýrmak yoktur dinimizde. Müslümaný üzmek hele hiç caiz deðildir. Cenâb-ý Hak, iman edenlere “Dostum” diyor çünkü. Yani her Müslüman Allah’ýn dostudur, evliyasýdýr.

Ve devam etti:
- Velhasýl hiç kimseyi incitmeye, gýybet etmeye, kötülemeye, su-i zan etmeye mezun deðiliz. Kendin varken ne diye baþkasýna dil uzatacaksýn. Bak aynaya, tükür kendine.