Evliyayý kiramdan Seyyid Abdülhakim-i Arvasi “kuddise sirruh” hazretlerine, bir gün Allah sevgisi’nden sordular.

Cevap olarak;
- Ýhsan eden, iyilik eden sevilir, buyurdu. Hadis-i þerifte; (Ýhsan sahibini sevmek, insanlarýn yaratýlýþýnda vardýr) buyuruldu.

Ve devam etti:
- Öyleyse bütün iyilikleri yaratan, insana can, mal, sýhhat veren, her türlü zararlardan, korkulardan koruyan Allahü teâlâyý sevmek, insanlýk icabýdýr.

Sordular:
- Allah’ý sevmek nasýl belli olur efendim?
- Sevmenin üç alameti vardýr. Onu sevenleri sevmek, Ona itaat etmek, Onu, dil ile, beden ile övmektir. Bunlardan ikincisine (Þükür), üçüncüsüne (Hamd) etmek denir.

Ve daha açýkladý:
- Allahü teâlâ, kendisini sevenleri sever. Ona ihsanlarýný arttýrýr. Allahü teâlânýn sevgisini kazanmaya çalýþana (Salih kul), bu sevgiyi kazanmýþ olana (Veli), baþkalarýnýn da kazanmasý için çalýþan Veliye (Vesile) denir.

Ölüler geleni tanýr mý?

Bir gün de bazý gençler;
- Efendim, ölüler, kendilerini ziyaret edenleri bilirler mi? diye sordular.

Cevabýnda;
- Evet, buyurdu. Büyüklerimiz; (Cumartesi günü güneþ doðmadan önce kabir ziyaret edeni, meyyit tanýr. Bu, Cuma gününün faziletini göstermektedir) buyuruyorlar.

Ve ekledi:
- Resulullah efendimiz de “aleyhisselam” mümin olan akrabasýnýn ve Eshabýnýn kabirlerini ziyaret ederdi.

Þöyle bitirdi:
- Hadis-i þerifte; (Bir kimse, tanýdýðýnýn kabri yanýndan geçerken selam verirse, meyyit bunu tanýr ve selamýna cevap verir) buyuruldu.