Evliyayý kiramdan Seyyid Abdülhakim-i Arvasi “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün þunu anlattý sevdiklerine:

Eshab-ý kiramdan bir tanesinin çok üzüldüðünü gören Sevgili Peygamberimiz “aleyhisselam”, ona sordu:
- Sen niye bu kadar üzülüyorsun?

- Yâ Resulallah, bizim halimiz ne olacak? buyurduðunuz þeyleri tam yapamýyoruz. Ona üzülüyorum.

Efendimiz “aleyhisselam” ona müjde verdiler:
- El mer-ü mea men ehabbe.

Yani; “Üzülme, burada kimi seviyorsan, ahirette de onunla beraber olacaksýn” buyurdular.

Ve altýný çizdi mübarek zat:
- Demek ki, kim olduðumuz deðil, kimi sevdiðimiz önemlidir.

Allah unutulur mu?

Bir gün de sevdiklerine;
- Ýnsan, bir Allah dostu ile, bir Evliya zat ile ayný evde yaþasa, o zatý hiç unutabilir mi? Çünkü gece gündüz beraber. Nereye baksa, Onu görüyor. Çünkü Onun evi. Orada oturuyor, orada konuþuyor, orada namaz kýlýyor. Onu hiç unutamaz, öyle deðil mi?

Dinleyenler;
- Evet efendim, dediler.

- Ýþte bütün bu kâinat da Rabbimizindir. Onun mülküdür. Her an Allahü teâlânýn nimetlerini yiyoruz. Her an Onun kudretiyle hayattayýz. Her an bizi görüyor, iþitiyor. Her an Onunlayýz.

Ve sordu:
- Böyle iken insan, nasýl olur da Allah’ý unutabilir? Çünkü Onun mülkündeyiz ve Onun ihsan ettiði hava ile, su ile, her türlü nimet ile yaþýyabiliyoruz. Böyle iken insan nasýl Ondan gafil olabilir? Onu nasýl unutabilir? Hiç anlayamýyorum.