Büyük Ýslam âlimlerinden Seyyid Abdülhakim-i Arvasi “kuddise sirruh” hazretleri, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, insanlarýn kaybettiðini bulmaya çalýþalým, buyurdu.

Sordular:
- Ýnsanlarýn kaybettiði nedir ki efendim?
- Sevgi ve muhabbet. Sertlikle bir yere varýlamaz. Sert insan, kýrýcý insan, yalnýz adamdýr. Yalnýz kalmaya mahkumdur.

Ve itiraf etti:
- Ben sert olamýyorum. Elimde deðil. Yaratýlýþým öyle çünkü.

Ve ilave etti:
- Ayrýca kusur görme fonksiyonum yoktur. Kimsede kusur göremiyorum. Bunun içindir ki karlý havayý çok seviyorum.

- Niçin efendim?
- Çünkü kar, bütün kötülükleri, pislikleri örtüyor da ondan.

Dua etmek, ibadettir

Bir gün de sohbetinde;
- Dua etmek, ibadettir, buyurdu. Birbirimize dua edelim. Kabul olmasa bile sevap yazýlýr.

Þöyle devam etti:
- Çok tövbe ve istiðfar edin. Bir araya geldiðinizde büyüklerden bahsedin, sohbet edin. Yahut açýn, bir ilmihal kitabý okuyun.

Ve ilave etti:
- Ýmam-ý Þafii hazretleri; (Günahlarýn affedildiði seher vakti ile dostlarla sohbet olmasaydý, dünyada kalmaya deymezdi) buyuruyor.

Sonra þunu anlattý:
Büyük Velilerden biri, talebelerine;
- Cuma günü, dualarýn kabul edildiði aný yakalasanýz, ne isterdiniz? diye sormuþ.

Kimisi; Evlenmek isterdim, demiþ.
Bazýsý; Ev sahibi olmayý isterdim, demiþ.

Velhasýl herbiri bir þey söylemiþ. Bu arada bir talebe sormuþ:
- Efendim, siz ne isterdiniz?

Cevaben;
- Ben o aný yakalasam, (Dostlarla sohbet etmeyi isterdim) buyurmuþ.