Evliyayý kiramdan Seyyid Abdülhakim-i Arvasi “kuddise sirruh” hazretleri, bir sohbetinde;
- Dünyada en zor þey, vermektir, buyurdu. Halbuki bizim dinimiz, vermek dinidir. Onun için vermeye alýþýn. Çünkü bir gün gelecek, en kýymetli þeyinizi, canýnýzý vereceksiniz.

Ve ilave etti:
- Vermeye alýþmayan, son nefeste canýný da zor verir.

Sordular:
- Cömert insan canýnýn kolay mý verir efendim?
- Elbette. O, vermeye alýþtýðýndan canýný da kolay verir. Ve hiç acý duymaz.

Ve ekledi:
- Hatta ruhu bedeninden çýkar da haberi bile olmaz.

Arkadaþýn iyi ise…

Bir gün de sevdiði bazý gençlere;
- Kiþinin dini, arkadaþýnýn dini gibidir, buyurdu. Yani iyi arkadaþ seçen, kurtulur. Ama arkadaþý kötüyse, yandý demektir.

- Neden efendim? dediler.
- Çünkü kötü arkadaþ, þeytandan ve nefsten daha büyük düþmandýr insana. Ona uyarsa, Cehenneme sürüklenir mâzallah.

Ve izah etti:
- Öyle bir devirdeyiz ki, her taraf tuzak. Bu zamanda bu tuzaklara düþmek çok kolaydýr. Ama bu tuzaklarý bilen bir rehberi varsa, veya arkadaþý iyiyse, tuzaða düþmez.

Sordular:
- Rehberden maksat nedir efendim?
- Rehber, Ehl-i sünnet âlimidir. Öyle âlim yoksa, onlarýn kitaplarýdýr. O kitaplarý okuyanlar da tuzaða düþmezler.

Ve ekledi:
- Hadis-i þerifte; (Birlikte rahmet, ayrýlýkta azab-ý ilahi vardýr) buyuruldu.