Evliyanýn en büyüklerinden Muhammed Bâkibillah “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün bazý sevdiklerine;
- Dinimizde sevdiðini Allah için sevmek, sevmediðini de Allah için sevmemek çok mühimdir, buyurdu.

Ve þunu anlattý:
Allahü teâlâ Musa aleyhisselama; (Yâ Musa! Benim için ne amel yaptýn?) diye sordu.

Musa aleyhisselam;
- Yâ Rabbi! Senin için namaz kýldým, oruç tuttum, zekat verdim ve ismini çok zikrettim, dedi.

Allahü teâlâ buyurdu ki:
- (Namaz kýlmak, senin için burhandýr. Oruç, seni Cehennemden koruyan kalkandýr. Zekat, mahþer günü, herkes sýcaktan yanarken, sana gölge yapacaktýr. Zikir de, o gün, karanlýkta, sana nur olacaktýr. Benim için ne yaptýn?)

Musa Nebi sordu:
- Yâ Rabbi! Senin için olan amel nedir ki?

Cenâb-ý Hak;
- (Sevdiðim kulumu, benim için sevdin mi? Düþmanýmý düþman bildin mi?) buyurdu.

Musa aleyhisselam da, Allahü teâlânýn sevdiði amelin, Onun dostlarýný sevmek ve düþmanlarýný sevmemek olduðunu anladý.

En kýymetli hazinemiz

Sohbetin sonunda ise;
- Kardeþlerim, insanýn çok kýymetli bir hazinesi vardýr, buyurdu. O nedir biliyor musunuz?

- Bilmiyoruz efendim, dediler.
- O hazine, zamandýr, buyurdu. Yani boþ vakit. Çünkü insanýn sonsuz nimetlere kavuþmasý da, ebedi azablara düþmesi de, ona baðlýdýr da ondan.

Daha iyi anlatmak için;
- Ýnsan, bir nefes alýp verecek kadar kýsa bir zaman içerisinde, imana gelebilir mi? diye sordu onlara.
- Gelebilir tabii efendim, dediler.

- Peki o kýsa zamanda küfre düþebilir mi?
- Elbette efendim.

- Þimdi anladýnýz mý?
- Anladýk efendim.