Evliyanýn en büyüklerinden Seyyid Nur Muhammed “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün ilim öðrenmek için çok çalýþan bir talebesine;
- Evladým, biliyorum ki, ilim öðrenmek ve kitap okumak için çok gecelerini feda ettin. Çok tatlý uykularýný kendine haram eyledin. Ýyi de, niçin kendini bu kadar harap ettin?

Delikanlý suskundu.
Büyük Veli devam etti:
- Ýlim öðrenmekten maksadýn, eðer dünya menfaatlerini toplamak, þöhret, mevki sahibi olmak ve Müslümanlara büyüklük göstermekse, sana yazýklar olsun! Çok aldanmýþ, kendini azaba sürüklemiþsin!

Talebe dikkatle hocasýný dinliyordu.
O devam etti:
- Yok eðer maksadýn, Ýslamiyet’e ve Muhammed aleyhisselamýn dinine yardým etmek ve ahlakýný temizlemek ve nefsini kýrmak idiyse, sana müjdeler olsun! Kendine ne güzel ve ebedi bir istikbal hazýrlamýþsýn.

Þöyle bitirdi:
- Ýstikbal, sonsuz Cennet nimetlerine kavuþmaktýr.

Yani ölecek miyim?

Bir gün de günlerini günahla geçiren bir komþu gence;
- Evladým, keyfine göre yaþa! Fakat unutma ki, bu yaþaman fazla uzun sürmeyecek, buyurdu.

Delikanlý irkildi.
- Yani ölecek miyim efendim?
- Elbette, bir gün ölecek, gece gündüz düþündüðün, sýmsýký sarýldýðýn bu dünya lezzetlerinden ayrýlacaksýn.

Genç düþünceye daldý.
Mübarek zat þefkatle baktý ona:
- Oðlum, bu dünyanýn nesini seversen sev, hepsine veda edeceksin! Ýstediðini iþle! Ama unutma ki, her yaptýðýnýn Hesabýný vereceksin!

Genç alacaðýný almýþtý. O gün býraktý günahlarý. Tertemiz bir Müslüman olup çýktý.

Ne demiþ büyükler:
“Evliyanýn sözünde rabbani tesir vardýr”.