Evliyayý kiramdan Seyyid Nur Muhammed “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün buðdu fillahtan bahsederken;
- Halilullah olan Ýbrahim aleyhisselamýn o büyük makama yükselmesi, Allahü teâlânýn düþmanlarýný sevmediði içindi, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ýnsaný Allahü teâlânýn rýzasýna kavuþturacak þeylerden hiçbiri, bu düþmanlýk gibi deðildir.

Ve daha açýkladý:
- Allahü teâlânýn, küfre ve kâfirlere düþmanlýðý, zatýndandýr. Lat ve Uzza gibi putlara ve bunlara tapanlara kendisi düþmandýr. Cehennemde sonsuz yanmak, bu çirkin iþin cezasýdýr.

Þöyle devam etti:
- Ama nefsin istediði þeyler ve diðer bütün günahlar, böyle deðildir. Çünkü, Allahü teâlânýn bunlara düþmanlýðý ve gadabý, kendinden deðil, sýfatlarýndandýr.

Þöyle bitirdi:
- Bunun içindir ki günahlarýn cezasý, sonsuz yanmak olmadý. Hem de, dilerse, bu günahlarý affedecektir.

Fýrsat günleri ganimettir

Bir gün de sevdiklerine;
- Kardeþlerim, fýrsat günleri ganimettir, buyurdu. Dünyaya iki kere gelmek yoktur. Yolumuzun esasý sohbet, yani iyilerle beraber olmaktýr.

Ve misal verdi:
- Mesela Veysel Karani hazretleri, Resulullah efendimiz aleyhisselamý göremediði, sohbetiyle þereflenmediði için, hiçbir Sahabinin derecesine ulaþamadý. Çünkü eshab, Resulullahý görmüþ ve sohbetini dinlemiþlerdir.

Þöyle devam etti:
- Aklý baþýnda olan talebe, üstadýna olan muhabbeti miktarýnca, onun kalbindeki feyz ve bereketlerden istifade eder.

Sordular:
- Uzakta olsa da yine feyz alýr mý efendim?
- Evet, uzakta iken de alýr. Ancak manevi derecelere kavuþmak için, sohbet þarttýr.