Büyük Ýslam âlimlerinden Hâcegi Muhammed Emkenegi “kuddise sirruh” hazretlerine, bir gün Nefsten sordular.

Cevap olarak;
- Nefsi kontrol etmek, ondan gafil olmamak lazýmdýr, buyurdu. Eðer nefsimizden gafil olursak, kendi þehvetlerine ve tembelliðine döner.

Sordular:
- Bize ne tavsiye edersiniz efendim?
- Allahü teâlânýn, her yaptýðýmýzý, her düþündüðümüzü bildiðini unutmayalým. Ýnsanlar, birbirinin dýþýný görür. Allahü teâlâ ise, hem dýþýný, hem içini görür. Bunu bilen bir kimsenin, iþleri ve düþünceleri edebli olur.

Bir nefes aldý:
- Buna inanmayan, kâfirdir. Ýnanýp da günah iþlemekse ne büyük cesarettir.

Þöyle bitirdi:
- Âyet-i kerimede mealen; (Ey insan! Seni her an gördüðümü bilmiyor musun?) buyuruldu.

Mümin, hayâ sahibidir

Bir gün de sohbetinde;
- Kardeþlerim, Müslüman, Rabbine karþý hayâ sahibi olur, buyurdu.

Ve þunu anlattý:
Bir köylü, Resulullah efendimizin “aleyhisselam” huzuruna gelerek;
- Çok günah iþledim. Tövbem kabul olur mu? diye sordu.

Efendimiz “aleyhisselam”;
- Evet, olur, buyurdular.

- Ben günah iþlerken, O, görüyor muydu?
- Evet.

Köylü bu cevabý alýnca, bir âh çekti ve yýkýlýp can verdi. Ýþte iman ve hayâ böyle olur. Hadis-i þerifte; (Allahü teâlâyý görür gibi ibadet ediniz! Siz, Onu görmüyorsanýz da, O sizi görüyor) buyuruldu.

Kullarýn takdiri mühim deðil

Bir gün de;
- Kardeþlerim, insanlarý memnun etmeyi deðil, Allahü teâlâyý memnun etmeyi, Onun rýzasýný almayý düþünün! buyurdu.

Ve ekledi:
- Kullarýn takdirini bekleyenler, pazara giden þu insana benzer ki, para kesesini açtýðýnda, çakýl taþlarýyla dolu görür. Onlarla bir þey alamaz tabii.