Timur Han’a, bazý sevdikleri;
- Bu baþarýlarýnýzý neye borçlusunuz? diye sordular.

Cevabýnda;
- Bir karýncaya borçluyum, dedi.

Þaþýrdýlar:
- Karýncaya mý efendim?
- Evet, dedi.

Ve þöyle anlattý:
- Bir savaþta yenilmiþtik.

Ordum daðýlýp perakende olmuþtu.
Ben de gerilere çekilip, yýkýk bir duvarýn dibinde neticeyi bekliyordum ki, gözüm bir karýncaya iliþti birden.

Hayvancaðýz, aðzýna koca bir buðday tanesi almýþ, onu duvar üstünden aþýrmaya çalýþýyordu.

Ama muvaffak olamýyordu bir türlü.
Þöyle ki, duvarýn yarýsýna kadar çýkýp, yere düþüyordu her defasýnda.

Ama pes etmiyor, tekrar o taneyi alýp týrmanýyordu duvara.
Dikkatimi çekmiþti ufacýk karýncanýn bu inatçý hali.
Daha doðrusu sabýr ve gayreti.

Karýncadan ders aldým

Merak edip saydým.
Tam yetmiþ kere düþürmesine raðmen, yine de hedefinden vazgeçmedi.
Ve baþardý sonunda.

Yetmiþbirinci denemede aþýrdý duvardan o buðday tanesini.
Bu, bana ibret oldu.
Ders aldým bu inatçý karýncadan.

Kendi kendime;
“Þu karýncadaki sabýr ve gayret bende olmalý” diye düþündüm.
Gayrete geldim yeniden.

Ondan sonra, bir iþe karar verip baþlasaydým, onu baþarýncaya kadar yýlmadan çalýþýrdým artýk.
Bir þey daha var tabii.

- O nedir efendim dediler.
- Bir iþe baþlamadan önce âlimlere sorar, onlarýn tasvibini ve duasýný alýp öyle giriþirdim o iþe.