Abdülhalýk-ý Goncdüvani hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Evliyayý kiramýn en büyüklerindendir.

Kararmýþ gönüller, onun gelmesiyle aydýnlandý.
Ýmam-ý Malik hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” soyundandýr.

Babasý da mübarek bir kiþi olup, zaman zaman hazret-i Hýzýr’la görüþür, bir derdi olan, ona müracaat ederdi o devirde.

Bir gün, yine hazret-i Hýzýr gelerek;
- Yakýnda bir oðlun olacak, diye müjde verdi kendisine.

Ve ekledi:
- Çocuk doðduðunda, ismini Abdülhalýk koy!

Henüz beþ yaþýndaydý ki, babasý ilim öðrenmesi için Buhara’ya gönderdi bu oðlunu.

Hocasý, Hace Sadreddin isminde bir zat idi ki, bunun üstün hallerini aklý olmadý. Zira o yaþta öyle sualler soruyordu ki, aciz kalýyordu cevabýnda.

Nihayet bir gün;
- Ey oðlum! Sana cevap vermekten aciz kalýyorum, dedi. Zira bu sorduklarýn, kalb ilmi ile ilgilidir. Ýnþallah böyle yüksek bir zata kavuþursun.

Yani senin bu suallerini, ancak bu ilimlerde yetiþmiþ bir kâmil-i mükemmil çözebilir, demek istedi.

O günden itibaren, böyle kâmil bir rehber arar oldu artýk.
Hýzýr “aleyhisselam”, bir gün gelip, zikir tâlim etti Ona.
Ve manevi evlatlýða kabul edip, tasavvufta üstad oldu kendisine.

Onu çok sevdim

Kendisi anlatýyor:
- Yaþým, yirmi ikiyken bir gün hazret-i Hýzýr yanýma geldi ve Yusüf-ü Hemedani adýnda bir Veli’ye götürdü beni.

Cemalini görür görmez çok sevdim o zatý.
Ve çok istifade ettim ondan.

Vefatý yaklaþýnca, manevi oðlu olan Evliyayý Kebir'e bazý vasiyetlerde bulundu.

Buyurdu ki:
- Ey oðul, sana vasiyetim þudur ki, ilim, edeb ve hayâ üzere olasýn. Ýslam âlimlerinin eserlerini okuyup, onlarýn sözlerini gönlüne sindiresin. Çalýþýp, fýkýh, tefsir ve hadis öðrenesin. Zira insan, ilimle aziz olur.

Þöyle devam etti:
- Sana yakýþacak þey, edeb, hayâ ve tevazudur. Zira su, yükseklerden aþaðýya doðru akar. Dünya düþkünleriyle arkadaþ olma ki, o, seni felakete sürükler.