Ahmed bin Hadraveyh hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” hanesine, hýrsýz girdi bir gece. Fakat götürecek bir þey bulamadý ortalýkta.

Üzüntülü ve meyus halde geri dönüp gidiyordu ki, büyük Veli seslendi arkasýndan:
- Dur, gitme hemen!

Zira üzülmüþtü eli boþ geri döndüðüne.
Ona þefkatle bakýp;
- Ýstersen þurada abdest alýp, biraz namaz kýl, buyurdu. Sabah bir þey gelirse, onu veririm, götürürsün.

Genç hýrsýz;
- Peki efendim, dedi.

Ve abdest alýp durdu namaza.
Sabaha kadar bu zatla birlikte ibadetle meþgul oldu o evde.

O sabah, zengin biri gelip ikiyüz elli altýn hediye etti bu büyük Veli’ye.
O da, bu altýnlarý hýrsýza verdi hemen.

Bu ihsan karþýsýnda, ne yapacaðýný, ne söyleyeceðini bilemeyen genç hýrsýz, bütün yaptýklarýna tövbe etti.

Hatta bu zatýn sohbetleriyle, Evliyalýðýn yüksek derecelerine kavuþtu.

Bir þeyler çalmak için girmiþti bu eve.
Ama kendi kalbini çaldýrdý bu zata

Kabir hayatý nasýldýr?

Bu zat bir sohbetinde;
- Ýnsanlar ölüm anýnda, yani can verirken çok þiddetli acý duyar, buyurdu. Þöyle ki, dünyadaki bütün acýlar bir araya gelse, can acýsý yanýnda hiç kalýrlar.

Sordular:
- Kabir hayatý nasýldýr efendim?
- Kabir, karanlýk, dar bir yerdir, buyurdu. Mevtanýn yanýnda kimse olmaz. Münker-Nekir melekleri, korkunç þekilde gelip; Rabbin kim, dinin nedir? diye suale çekerler.

Ve ekledi:
- Günahý nisbetinde, mezarý sýkar onu. Böcekler ve akrepler kemirir vücudunu.

- Ya mahþer efendim?
- Mahþer azabý da gayet zor ve çetindir. Ýnsanlar, hesab için nice bin yýl beklerler o izdihamda. Kabir azabý da, bu azabýn yanýnda hiç kalýr.