Abdullah-ý Ensari “rahmetullahi aleyh”, Hanbeli mezhebinde büyük hadis âlimidir.

Nesebi, Eba Eyyüb-i Ensari hazretlerine ulaþtýðý için Ensari ismiyle meþhur olmuþtur.

Herat þehrinde, seksenbeþ yaþlarýnda vefat etti.
Dört yaþýnda iken ilim tahsiline baþlayýp, bütün din ilimlerine vakýf oldu.

Üçyüzbinden fazla hadis-i þerif ezberledi.
Bütün vakitlerini ilimle geçirir, bu yüzden yemek yemeye bile vakit bulamazdý.

Annesi, lokma lokma yedirirdi eliyle.
Hadis-i þerif toplamak için diyar diyar dolaþýp, nice sýkýntýlara katlandý.

Mesela bir gün, ders notlarýyla bir yere gidiyordu ki, þiddetli bir yaðmura tutuldu birden.

Ders notlarý ýslanmasýn diye rüku vaziyetinde gitti uzun yollarý.
Çünkü o notlar, canýndan kýymetliydi onun için.

Kendisi anlatýyor:
- Kýþýn, cübbem yoktu.
Hele bizim diyarda, havalar çok soðuk olurdu.

Evimde, tek bir hasýr vardý bir de kerpiç.
Bir de yorgan olarak kullandýðým bir keçem vardý ki, o da kâfi gelmiyordu. Baþýma çeksem, ayaðým açýlýr, ayaklarýma çeksem, baþým açýk kalýrdý.

Ama dert deðildi bunlar.
Asýl dert, günah iþlemekti bizim için.

Mürþidini incitirse…

Bu zat, bir sohbetinde;
- Bir hakiki mürþidin sohbetine kavuþmak, nimetlerin içinde en büyük olanýdýr, buyurdu.

- Neden efendim? dediler.
- Çünkü o büyüklerin bir þefkatli nazarý, kalbdeki karartý ve paslarý temizler de ondan, buyurdu.

Ve ilave etti:
- Kâbe, Mina, Arafat her zaman bulunsa da böyle mübarek bir zat her zaman ele geçmez. Bu yolda ilerleten vasýta, böyle kâmil bir zata sevgi ve itaattir.

Þöyle bitirdi:
- Ama o mürþidin kalbi incitilirse, bundan büyük felaket olmaz iþte.