Yusuf Mahdum “rahmetullahi aleyh”, dualarý kabul olan Velilerdendir.

Bu zatýn hizmetlerini gören yaþlý bir kimse vardý.
Mehmet Dede.

Ancak yaþlanmasýna raðmen hiç çocuðu olmamýþtý.
Hanýmýyla birlikte buna çok üzülüyor;
- Hak teâlâ, bize de bir çocuk verse, diyorlardý.

Bir gün açtý bu derdini bu büyük Veli’ye.
- Efendim, otuz yýldýr bu evde hizmet ediyorum. Malumunuz çocuðumuz olmuyor, deyiverdi.

Büyük Veli sevgiyle baktý ona:
- Üzülüyor musun?
- Evet efendim. Haným da ben de çok üzülüyoruz. Bir dua etseniz de, Rabbimiz, bir oðul verse bize. Ben ölürsem, bu oðlum baksa hizmetinize.

O anda yaðmur yaðýyordu.
Yusuf Mahdum hazretleri “rahmetullahi aleyh”;
- Bana bir bardak yaðmur suyu doldur da getir, buyurdu.

Koþup getirdi hemen.

O suya, Fatiha-i þerife okudu ve;
- Fatiha, her derde þifadýr. Bununla nice kapýlar açýlýr. Nice dertli insanlar, Fatiha ile muradlarýna kavuþurlar, buyurdu.

Ve uzattý bardaðý Mehmet Dedeye:
- Ýkiniz de bu sudan üçer yudum için. Ýnþallah sizin de muradýnýz hasýl olur.

Ýkisi de içtiler bu sudan.

Muratlarýna kavuþtular

Ve çok geçmeden bir oðullarý oldu.
Fakat a’ma idi çocuk doðuþtan.

Getirip arz etti bunu da hocasýna.

Hazret-i Yusuf Mahdum;
- Ey Mehmet! Bu, benim evladýmdýr, buyurdu. Üzülme, sabret.

Ve ekledi:
- Bu çocuk büyüyünce büyük bir âlim olur ve ilmiyle irþad eder nice insanlarý.

Sonra o çocuðu kucaðýna alýp, sað kulaðýna ezan, sol kulaðýna ise ikamet okudu.

Okuma bitince, Mehmet Dede’nin gözleri sevinçle açýldý birden.
Zira iki gözü de açýlmýþtý çocuðun.

Hakikaten büyüdüðünde, büyük bir âlim oldu.
Ve ilmiyle feyz saçtý binlerce insana.