Bir gün, Muinüddin-i Çeþti hazretlerine, bir kimse gelip, karþýsýnda edeb ve hürmetle durdu ve;
- Efendim, çoktandýr zat-ý alinizi görmek istiyordum, dedi. Çok þükür, bugün sizi görmekle þereflendim.

Böyle dedi ama büyük zat hiç iltifat etmedi bu sözlere.
O, bir iki þey daha söylediyse de sükut etti mübarek zat.

Sonunda ona sertçe bakýp;
- Haydi, ne için geldinse yap yapacaðýný, buyurdu.

Adamýn hali deðiþti birden.
Kýzardý, bozardý.
Ve bütün azalarý titremeye baþladý onun heybetinden.

Aðlayarak itiraf etti nihayet:
- Ey efendim, asýl niyetim sizi öldürmekti. Lütfen affedin. Piþmaným, dedi.

Sonra elini iç cebine soktu.
Ve bir býçak çýkarýp, koydu bu Veli’nin önüne ve;
- Suçluyum, nasýl isterseniz, cezamý öyle verin, dedi.

Büyük Veli cevaben;
- Bu yolda, kötülük edene de iyilik yapýlýr, buyurdu.

Ve ellerini kaldýrýp;
- Yâ ilahi! Bunu da sevdiðin kullarýndan eyle! diye dua etti.

Anýnda kalb gözü açýldý adamýn.
Evliya oldu.

Bile bile kýlýnmazsa…

Bir gün, namazýn ehemmiyetinden sordular bu zata:
- Namaz, çok mühim ibadettir, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ýbadetler imandan deðildir. Yani bir ibadeti terk etmek, imaný gidermez. Ama namaz için hüküm böyle deðildir.

Sordular:
- Onun hükmü nasýldýr efendim?
- Birçok büyük âlimler; “Bile bile namaz kýlmayan ve namaz vakti geçerken üzülmeyen kimsenin imaný gider”, buyuruyor.

Ve açýkladý:
- Yani namazý vazife kabul etmeyen, hiç özrü yokken kýlmayan, kýlmadýðý için de üzülmeyen kimsenin imaný gider, Allah korusun.

- Ya üzülüyorsa efendim?
- Üzülürse, imanlý olduðu anlaþýlýr.