Ebu Bekr-i Verrak hazretleri “rahmetullahi aleyh” öldükten sonra, bir sevdiði gördü onu rüyada.

Baktý ki, hýçkýrarak aðlýyor mübarek zat.
Yanýna yaklaþýp;
- Niçin aðlýyorsunuz? diye sordu.

Cevaben;
- Ey kardeþim! Öldüðüm günden beri, hep böyle aðlýyorum, buyurdu.

Adam merak etmiþti.
- Ama neden efendim?
- Burasý Müslüman kabristaný kardeþim. Ama iman ile gelebilen pek az maalesef.

- Nasýl az efendim?
- Þöyle ki, on kiþiden, ancak bir kiþi imanla geliyor buraya. Nasýl aðlamayayým.

Ýlim, amel, ihlas

Bu zat, bir gün de sohbetinde;
- Dinimiz üç esastýr, buyurdu. Ýlim, amel ve ihlas.

- Ýlim’den maksat nedir efendim? dediler.
- Ýslamiyet’i öðrenmektir, buyurdu.

- Amel nedir hocam?
- Öðrendiklerini tatbik etmektir.

- Ya ihlas efendim?
- Ýhlas, samimiyet demektir. Bir iþ, Allah için yapýlmazsa, hiç kýymeti olmaz. Bir amelin Allah indinde makbul olmasý için, mutlaka Ýhlasla yapýlmasý lazýmdýr.

Sonra izah etti:
- Bir amelin, bir iþin halisi ile bozuðu birbirine çok benzese de, ayrýdýr. Nitekim hakiki çiçek ile yapma, suni çiçek ne kadar benzeseler de ayrýdýrlar, öyle deðil mi?

- Evet efendim.
- Hakiki çiçeði koklayýn, hoþ kokar. Ýþte bunun gibi halis ibadet de mis gibi kokar.

Öyle piþman olur ki…

Bir gün de sohbetinde;
- Öyle zaman olur ki, cenâb-ý Hak, kulunu ibadetle meþgul eder, buyurdu. Fakat þeytan o kimseyi ucb ve kibre itip, felakete sürükler.

Ve ilave etti:
- Yine öyle olur ki, Hak teâlâ, kuluna günah iþletir. Ama o, piþman olur, üzülür. Hatta öyle çok üzülür ki, içi yanar, kavrulur. Bu piþmanlýðý, derecesinin yükselmesine sebep olur.