Ebu Bekr-i Verrak “rahmetullahi aleyh”, âlim ve Evliyadan bir zattý.
Çok korkuyordu Allahü teâlâdan.

Gençliðinde çok istediði bir þey vardý.
Hazret-i Hýzýr ile görüþmek.

Bunu çok arzu ediyor, nasib etmesi için Rabbine yalvarýyordu.
Ayrýca bir âdeti de vardý kendisinin.

Þöyle ki, her gün Evliya kabirlerini ziyaret için kabristana gider ve her gidip geliþte bir cüz Kur’an-ý kerim okurdu.

Bir gün, yine bu niyetle çýkmýþtý ki, nur yüzlü bir ihtiyar yanýna gelip;
- Nereye gidiyorsun? diye sordu.
- Kabristana gidiyorum.

- Ben de o tarafa gidiyorum. Ýstersen beraber gidelim.
- Olur, gidelim.

Ve baþladýlar birlikte yürümeye.
Zira çok sevmiþti bu ihtiyarý.

Sohbet ederek gittiler.
Kabir ziyaretini yapýp, yine sohbet ederek döndüler.

O ihtiyar ayrýlýrken;
- Çok görmek istediðin Hýzýr benim, dedi. Beni gördün. Ama ben meþgul ettim seni. Her gün okuduðun cüzü, bugün okuyamadýn.

Ve ekledi:
- Hýzýr ile sohbetin zararý bu olursa, kötü arkadaþlarla konuþmanýn, kötü kitaplarý okumanýn zararýný düþün artýk.

Tam cevap verecekti ki, göremedi Onu bir daha.
Kaybolmuþtu gözden.

Allah kimleri sevmez?

Bu zat, bir sohbetinde;
- Ey insan! Alçak gönüllü ol ki, Rabbimiz seni sevsin, buyurdu. Zira Allah, kibirli kullarý sevmez. Hatta rahmetinden uzak eder onlarý. Zaten halis Müslüman, edebli ve mütevazý olur.

Dinleyenler sordu:
- Edeb nedir efendim?
- Edebin bir tarifi, itiraz etmemek, yani büyüklerin emrine hemen Peki demektir.

Ve ilave etti:
- Zaten bu nefsi en ziyade tahrib eden þey de Peki demektir. Zira bu azgýn nefs, hep Hayýr demek ister. Ama mütevazý olursa, Peki deyip söz dinler.