Ebu Ali Cürcani “rahmetullahi aleyh”, Evliyanýn büyüklerindendir.

Ekseri ölüm ve ahiretten bahsederdi sevdiklerine.

Bir gün;
- Efendim, insan kabre girince, hali nasýl olur? diye sordular.

Cevabýnda;
- Bir kimse vefat edince, onun için deðiþik bir hayat baþlar, buyurdu. Defin bitip, cemaat daðýlýrken, ayak seslerini iþitir o gidenlerin. Mezarýnda yalnýz baþýna kalýr. Amellerinden baþka kimse olmaz yanýnda.

Þöyle devam etti:
- Ýnsanlar ayrýlýnca, mezarý seslenir ona.

Der ki:
- Ey Ademoðlu! Nihayet içime girdin. Buranýn nasýl bir yer olduðunu biliyor muydun? Yoksa öðrenmek lüzumunu hissetmedin mi? Ýþte görüyorsun ki, burasý hem dardýr, hem de karanlýk. Hem olmaz bu yerde ne yatak, ne de yastýk.

Mezar, devam eder konuþmaya:
- Dün, üstümde gururla gezip dolaþýrken kabir nasýl bir yerdir diye hiç merak etmedin mi? Ýþte gördüðün gibi benim içim böcek ve akreple doludur. Hazýrlýksýz geldinse, vay haline!

Ve ekler:
- Üstümde, çok günahlar iþledin de tövbe etmedinse, þimdi benim içimde azabtan kurtulamazsýn.

Þöyle bitirir:
- Eðer hazýrlýksýz geldinse, seni bu azaplardan ne malýn kurtarabilir, ne de paralarýn.

Ölüme hazýr olun!

Bir gün de genç birisi nasihat istedi bu büyük Veli’den.

Ona cevaben;
- Ölüme hazýrlýklý ol ki, ecel gelince geri döndüremezsin, buyurdu.

Ve ekledi:
- Kötü sözlerden de dilini koru ki, mahþerde seni mahcub etmesin.

Þöyle devam etti:
- Bir sözü söylemeden, sonunu düþün. Zira senden, onun hesabý sorulacak ahirette. Cevabýný verebileceksen, onu söyle, yoksa kapat aðzýný. Hazret-i Ebu Bekir radýyallahü anh, aðzýna taþ koyardý.

Genç sordu:
- Niçin efendim?
- Lüzumsuz bir þey konuþmamak için.

Þöyle bitirdi:
- Büyükler, çok düþünür, az söylerler. Zira Peygamberimiz “aleyhisselam”; “Susan kurtuldu” buyurmuþtur.