Ebül Feth hazretleri “rahmetullahi aleyh”, büyük Velilerdendir.

Kendisi anlatýyor:
- Bir iþ için Mýsýr'a gitmem gerekiyordu.
Hocamýn huzuruna varýp, izin istedim.

Bana cevaben;
- Deniz yolculuðu tehlikelidir, buyurdu, Gitmesen olmaz mý?

Ama mutlaka gitmeliydim.

Çok istekli olduðumu anlayýnca;
- Git, ama baþýn dara düþerse, þu duayý okuyup beni hatýrla! buyurdu.

Ve bir dua öðretti bana.
Sonra ellerini açýp çok dualar etti.

Yol arkadaþlarýmla Antakya'ya gidip, bir gemiye bindik.
Ve yolculuk baþladý.

Ýlk zamanlar bir tehlike yoktu denizde.
Ama gece olunca, çok þiddetli bir rüzgar çýkýp sallanmaya baþladý gemimiz.

Bir saða yatýyorduk, bir sola.
Neredeyse su alýp batacaktý gemi.
Büyük bir endiþeye kapýlmýþtýk.

Yolcular, tövbe istiðfara baþladýlar.
Ben de korkumdan bayýlýr gibi olup kendimden geçmiþtim ki, birden hocamýn gür sesiyle irkildim.

- “Ey Ebül Feth! Sana ne demiþtim? Ne çabuk unuttun nasihatimi. Hani dua okuyup beni hatýrlayacaktýn!” diyordu.

Bu ikazla kendime geldim.
Hocamýn öðrettiði duayý okuyup;
Ýmdat ey hocam! Himmetinize muhtacýz! diye geçirdim içimden.

O anda, tâ uzaklardan birisinin su üstünden yürüyerek bize doðru gelmekte olduðunu fark ettik.

Yolcular hayretle ona bakýyordu.
Ýyice yaklaþýnca, hocam olduðunu anladým o gelenin.

Gemiye yaklaþýnca, ellerini açýp;
- Yâ Rabbi, lütfet deniz durulsun. Ýnsanlar kurtulsun, diye dua etti.

O anda durdu dalgalar.
Deniz sakinleþti.
Hocamýn sayesinde kurtulmuþtuk.

Yolcular teþekkür için yanýna geliyorlardý ki, kayboldu ortadan.
Göremedik bir daha.