Ferideddin Genc-i Þeker hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” zamanýnda bir tüccar, þeker yüklü bir kervaný Delhi’ye götürüyordu ki, bu büyük zat onu görüp;
- Çuvallarda ne var? diye sordu.

Tüccar sinsi sinsi gülerek;
- Tuz var, dedi.

Güya alaya almýþtý bu Hak dostunu.

O büyük zat da;
- Madem öyle diyorsun, öyleyse çuvallarýn içindekiler tuz olsun, buyurdu.

Ve yürüyüp gitti tüccar.
Bu sözün hikmetini anlamamýþtý o zaman.
Tâ ki, Delhi þehrine gidip de çuvallarý açýncaya kadar.

Oraya varýp da çuvallarý açtýðýnda bir de ne görsün?
Tuz ile dolu bütün çuvallar.

Þaþýrýp kaldý tabii.
Ve yoldaki hadiseyi hatýrladý hemen.
Hatasýný anlamýþtý.

Oradan tekrar geri dönüp aradý ve buldu bu büyük Veli’yi.

Çok çok özür dileyip;
- Efendim! Kusuruma bakmayýn, dedi. Size karþý edebsizlik ettim. Zira çuvallarda þeker varken, tuz var diyerek yalan söyledim size.

Mübarek zat sordu:
- Þeker mi vardý çuvallarda?
- Evet efendim, þeker vardý.

- Pekâlâ, madem þeker vardý diyorsun, öyleyse þeker olsunlar, buyurdu.

Adam gelip merakla açtý çuvallarý.
Bir de ne görsün?
Bütün tuzlar þeker olmuþ bu defa.

Piþmanlýk duyarsa

Bu zat, bir sohbetinde;
- Bir Müslüman bir günah iþlediðinde, eðer piþmanlýk duyarsa, bu piþmanlýðý onun için bulunmaz nimettir, buyurdu.

- Neden efendim? dediler.
- Çünkü bu piþmanlýðý, tövbe demektir. Allah korusun, eðer üzülmek olmaz ve günah iþlemek tatlý gelirse, bu, günaha ýsrardýr ki, çok tehlikelidir o insan için.

- Nasýl tehlike efendim?
- Yani imanýna zarar verebilir mâzallah.