Nizameddin Evliya hazretleri zamanýnda Nasirüddin-i Mahmud adýnda biri vardý ki, küçük yaþta kaybetmiþti babasýný.

Annesi ilgilendi, onun yetiþmesiyle.
Nihayet Nizameddin Evliya hazretlerini bulup, Onun teveccühü ve himmetiyle kalb gözü açýldý.

Onun bir teveccühü, yetmiþti saadetine.
Zira O, tek bir nazar etmiþti kendisine.

Ýþte, ne oldu ise, o anda oldu ve o nazarla kiri pasý temizlendi kalbinin.
Halbuki daha önce, kýrküç sene uðraþýp nice mücahedeler yapmýþ, ama yine de maksadýna ulaþamamýþtý.

Zira sýrf ilimle olmuyordu bu iþ.
Bir Allah adamýna ihtiyaç vardý.

Nasirüddin-i Mahmud, bir süre sonra üstadýndan izin alýp memleketine geldi yine. Lakin hayranlarýnýn çokluðundan, günlük vazifelerini yapamýyordu.

Biriyle haber saldý üstadýna:
- Efendim, izniniz varsa, insanlardan ayrýlýp, uzlete çekilmek istiyorum. Tenhada, ibadetle uðraþayým diyorum, diye arzetti.

Hayýr, uzlete çekilme!

Nizameddin Evliya hazretleri;
- Hayýr, buna iznim yok, buyurdu. Ýnsanlardan ayrýlýp, uzlet etme. Zira insanlar arasýnda bulunup, onlara hizmet etmen, tenhada yapacaðýn ibadetten kat kat kýymetlidir.

Ve ekledi:
- Ýnsanlara hizmeti ganimet bil. Büyüklerimiz, hizmet varken, uzleti reva görmezler. Zira çoðu Veliler “rahmetullahi aleyhim” ve bilcümle Nebiler “aleyhimüsselam”, ömürlerini insanlara hizmette geçirdiler.

Þöyle bitirdi:
- Hatta sana cefa ve sýkýntý verseler de, yine de onlara hizmetten ayrýlma. Senin saadetin buradadýr.

Nasirüddin;
- Baþ üstüne efendim, dedi.
Ve vakfetti hayatýný kullarýn hizmetine.