Hindistan’ýn köyünden çok fakir bir Müslüman, Hace Nizameddin hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” cömertliðini duyup huzuruna geldi bir gün.
Ve arzetti halini.

Ancak bu büyük Veli’nin, o an için bir çift eski ayakkabýdan baþka yoktu bir dünyalýðý,

Zira eline ne geçse baþkasýna verirdi hemen.
O eski ayakkabýyý verdi o fakire.

Ancak az buldu fakir bu ihsaný.
Zira daha çok þeyler bekliyordu Ondan.

Kendi kendine;
“Böyle cömert, böyle yüce bir kimseden, bu da çok az” diyordu.

Meyus olarak geri döndü. Ve konaklarý bir handa.
O gece Emir Hüsrev hazretleri de ticaretten dönerken ayný hana indi tesadüfen.

Mücevherat iþiyle uðraþýrdý.
Çok zengindi yani.

Gece yatýp da sabah uyandýðýnda;
“Allah Allah! Bu handa hocamýn kokusunu duyuyorum” dedi kendi kendine.

Ne olabilirdi ki?
Hanýn odalarýný tek tek dolaþýp, o kokunun hangi odadan geldiðini tesbit etti.
O fakirin odasýndan geliyordu hocasýnýn kokusu.

Nereden geliyorsunuz?

Kapýyý týklatýp girdi içeri.
- Selamün aleyküm.
- Aleyküm selam.

- Nereden geliyorsunuz?
- Nizameddin Evliya hazretlerine uðradým. Fakat bir çift eski pabuçtan baþka bir þey alamadým maalesef.

Hocasýnýn aþkýyla yanan Hüsrev Dehlevi hazretleri;
- Bu pabucun deðeri çok yüksektir, dedi.

- Nasýl yüksek?
- Sen onu bana ver. Karþýlýðýnda bütün mallarýmý, altýn ve mücevherlerimi, velhasýl dünyalýk neyim varsa hepsini sana vereyim.

- Þaka yapýyorsunuz herhalde.
- Hayýr, çok ciddiyim.

- Ama nasýl olur? Bir çift eski pabuç, hiç bu kadar kýymetli olur mu?
- Âh! ah. Sen bunu bilseydin, bu pabuçlarý almak için bundan daha fazlasýný verirdin.