Seyyid Nur Bedevani “rahmetullahi aleyh”, Evliyanýn büyüklerindendir.
Baþý derde düþen, Ona koþuyordu o devirde.

Bir gün, yaþlý bir kadýn geldi huzuruna,
Aðlayýp, inliyordu.

Büyük Veli sordu:
- Hayrola haným ne oldu?
- Cinler, kýzýmý kaçýrdýlar efendim. Çaresiz buraya geldim. Ne olur bir himmet edin de kurtarýn kýzýmý.

Büyük Veli biraz tefekkür ettikten sonra;
- Allah’ýn izni ile kýzýn kurtulacak, buyurdu. Müsterih ol.

Teþekkür edip ayrýldý huzurdan.
Evine geldiðinde, kýzý oturuyordu odada.

Koþup sarýldý kýzýna.
- Söyle hele, nasýl kurtuldun onlarýn elinden?

Biri çözdü ellerimi

Kýz anlattý:
- Anneciðim, beni yakalayýp bir ata bindirdiler. Kendileri de at ile günlerce yol gittik. Bir sahrada ellerimi baðlayýp, hapsettiler.

Annesi merakla dinliyordu.
- Sonra kýzým?

- Biraz önce yanýma, nur yüzlü bir zat geldi. Ellerimi çözüp çýkardý dýþarýya.
- Evet?

- Bir de baktým ki evdeyim. Ben de anlamadým buraya nasýl geldiðimi.

Annesi anlamýþtý ama.
- O Allah dostunun himmetiyle geldin kýzým. Cenâb-ý Hak böyle zatlarý baþýmýzdan eksik etmesin.
- Amin anneciðim.

Sevilmenin alameti

Bu zat bir sohbetinde;
- Rabbimiz, bir kuluna acýr ve onu severse, ona iki þey verir, buyurdu. Birincisi, sevdiði bir kulunu, mesela bir evliya zatý tanýtýr ona. Ve Onun vasýtasýyla onu kendine çeker.

- Ýkincisi ne efendim? dediler.
- Ýkincisi de, ona hayýrlý bir iþ, bir meslek nasib eder.

Ve ekledi:
- Allah'ýn, bir kulunu sevdiðinin alameti, onun hayýrlý iþlerle meþgul olmasýdýr.