Ali Ramiteni “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün yakýnlarýný alýp Harezm vilayetine gitti ve kenar bir mahalleye yerleþtiler.

Sonra iki talebesini gönderdi Harezm sultanýna.
Gençler gidip;
- Sultaným! Fakir bir dokumacý sizin topraklarýnýza geldi. Ýkamet için izninizi istiyor. Eðer izin verirseniz, bu hususta mühürlü bir belge istiyor, dediler.

Sultan kýrmadý bu iki delikanlýyý.
- Tamam, oturabilir, dedi. Ve istedikleri mühürlü belgeyi verdi ellerine.

Büyük Veli, bu belgeyi alýp, cebinde sakladý.
Sonra pazar yerine gidip, bir iki iþçiye sordu:

- Sizin yevmiyeniz ne kadardýr?
Söylediler.

Ücretiniz benden

- Size bir teklifim var. Bugünkü ücretiniz benden olsun. Bizim eve gidip, sohbet edelim. Ýkindi vakti öderim ücretinizi.

Teklif, cazip geldi iþçilere.
- Tamam, memnuniyetle, dediler.

Ve birlikte eve gittiler. Ancak sohbet öyle tatlýydý ki, ikindi geçti, akþam oldu, bir türlü ayrýlamýyorlardý bu zatýn yanýndan.

Ve günden güne artýyordu gelenler.
Öyle ki, dolup dolup taþýyordu hanesi.

Bazý kötü niyetli memurlar, bu durumu yanlýþ ve abartarak ilettiler hükümdara:
- Sultaným, þehrimize bir hoca geldi ki, insanlar sohbetine gitmek için can atýyor. Hatta ona hizmet için yarýþýyorlar. Bize öyle geliyor ki, bu hoca ileride Harezm’e sultan olabilir.

Derhal þehri terk etsin!

Sultan heyecanlandý.
- Öyleyse derhal þehri terk etsin! diye tâlimat verdi.

Bir de mühürlü bir ferman yazýp verdi o memurlara.

Büyük Veli, bu fermaný alýnca, cebinden önceki fermaný çýkarýp verdi onlara.
- Bunu da, o vermiþti. Eðer imzasýný inkâr ediyorsa, hemen terk ederiz.

Bu cevabý sultana ilettiler.
Baþýný eðip düþünceye daldý.

Bu, nasýl bir kimse diye merak etti iyice.
Sohbetini dinlemek için tebdil-i kýyafetle gidip oturdu bir kenarda.

Sohbetini dinleyince hayran oldu.
Dahasý, talebesi olmakla þereflendi.