Mazhar-ý Can-ý Canan “rahmetullahi aleyh”, Evliyanýn büyüklerindendir.
Vefatýna birkaç gün vardý ki, insanlar akýn akýn sohbetine geliyordu devamlý.

O günlerde talebesinden biri gelip;
- Efendim memleketime gitmek istiyorum, diye arzetti.

Cevaben;
- Selametle git, buyurdu. Allah’a emanet ol. Ama seninle bir daha görüþemeyiz.

Diðer talebeler bunu duyunca aðladýlar.
Vefatý iyice yaklaþmýþtý ki, talebeyi son defa toplayýp sohbet etti onlarla.

Bir tek arzum kaldý

Buyurdu ki:
- Kalbimden her neyi geçirdim ve hangi nimete kavuþmak istedimse, Hak teâlâ hepsini ihsan etti bana. Beni her arzuma kavuþturdu, bir tanesi hariç.

Gençler;
- O nedir hocam? dediler.
- Þehitlik, buyurdu. Þimdi en büyük arzum, þehitlik rütbesine kavuþmaktýr.

Derin bir âh Çekti:
- Hocalarýmýn çoðu, þehadet þerbetini içerek bitirdiler nefeslerini. Ama ben yaþlandým. Vücudüm zayýf düþtü. Cihad edecek güç ve kuvvetim kalmadý. Bu durumda nasýl þehit olabilirim?

O günlerde her taraftan insanlar gelip istifade etmek istiyorlardý.
Nihayet binyediyüz seksenbir miladi senesinin Muharrem ayýnýn yedinci gecesi, hanesinin önü hiç tanýnmayan yabancý kimselerle doldu bir ara.

Niyetleri kötüydü.

Bunlardan üçü içeri girmek için ýsrar ediyorlardý.
Nihayet izin alýp girdiler.

Bunlar Moðol kâfiri ve mecusi kimselerdi.
Üstelik tanýmýyorlardý bu Allah dostunu.

Karþýsýna geçip;
- Mazhar-ý Can-ý Canan sen misin? dediler.
- Evet, benim, buyurdu.

O anda hücum edip, hançerle vurmaya baþladýlar.
Mübarek zat aðýr yaralanýp, yere yýkýldý.

Eþkýyalar kaçýp izlerini kaybettiler.
Üç gün sonra, Rabbine kavuþtu büyük Veli.

Aþure günü ve Cuma akþam vaktiydi.
Kavuþtu çok istediði þehitlik rütbesine.